Od Steven'a CD Ivy

Moim celem był mały wodospad w lesie. W sumie zamarznięty o tej porze roku, ale widok i tak był nieziemski. Co jakiś czas słyszałem, jak dziewczyna pociąga jeszcze nosem. Po dwudziestu minutach zatrzymaliśmy się. Zeskoczyłem z Pelego i pomogłem zejść dziewczynie. Przywiązałem konie do jakiejś grubszej gałęzi, po czym złapałem ją za nadgarstek. Wprowadziłem ją trochę na górę, gdzie znajdował się szlak spacerowy, który znali tylko nieliczni. 

Szklane oczy Ivy po chwili stały się normalne i patrzyły z zachwytem. Najwidoczniej nie tylko mi podobały się takie krajobrazy.

- I jak? Lepiej trochę?- spytałem spokojnie.

<Ivy? wybacz czekanie x.x >

~Audrey Swan i Scarlet

Do Akademii Diamond dotarła nowa uczennica i jej wierzchowiec:

|| Audrey Swan|| 17 lat|| Kobieta||

|| Scarlet|| 9 lat|| klacz|| 

Od Ivy cd Steven

Podniosłam wzrok na niego.
-Jeśli tak mówisz… -wytarłam rękawem mokre policzki. Chłopak pomógł mi wstać. -Dzięki -mruknęłam. Poszliśmy do stajni. Osiodłaliśmy konie i wyjechaliśmy z terenu akademii.
-Gdzie chcesz jechać? -spojrzał na mnie. Byłam trochę nieobecna. Nie mogłam odpędzić od siebie tych myśli. -Ziemia do Ivy… -pokręciłam głową.
-Nie wiem. Gdziekolwiek. Chcę zapomnieć o tym wszystkim chociaż na chwilkę… -spuściłam wzrok. Steven zamyślił się. Chyba zastanawiał się gdzie mnie zabrać.
-Jedź za mną -obdarował mnie ciepłym uśmiechem. Zrobiłam co kazał. Jechałam za nim.

<Steven?>

Od Steven'a CD Ivy

W sekundę zmiękłem. Ivy spuściła głowę, ale i tak widziałem jak łzy skapują na jej spodnie. Usiadłem obok niej i westchnąłem, przejeżdżając sobie otwartą dłonią po twarzy. 
- Wybacz... Nie powinienem naciskać... Ale po prostu nie lubię jak mnie się okłamuje- podrapałem się nerwowo w tył głowy- Nie wiem co może ci choć na chwilę poprawić humor, ale możemy się przejechać. Przynajmniej u mnie to tak działa, że na chwile zapominam o wszystkich kłopotach...- powoli przeniosłem wzrok na dziewczynę.

<Ivy?>

Od Ivy cd Steven

Siedziałam na sofie z nogami przyciągniętymi do klatki piersiowej. Płakałam.
-Naprawdę cię to obchodzi? -mruknęłam. Nie patrzyłam mu w oczy. Spuściłam wzrok na podłogę. -Tak -powiem mu. Może zostawi mnie samą.
-M-mój… mój d-dziadek -głos mi się łamał. Tak ciężko było mi to powiedzieć. -On… o-on nie żyje -łzy spływały po moich policzkach. To tak choIernie boli. Muszę zapalić. To mnie przerasta. Najgorsza jest świadomość tego, że już go nigdy nie zobaczę. Nigdy więcej nie zamienię z nim słowa. Nigdy więcej nie wybierzemy się na wspólną przejażdżkę. Nigdy więcej nie powiem mu jak bardzo go kocham. Nie miałam nawet okazji podziękować mu za to wszystko co dla mnie zrobił…

<Powiedziała ;-; Stev?>