Od Ivy cd Steven

Teraz moja kolej na dłuższą analizę faktów. Z tego co zrozumiałam to chyba się zgodził.
-Poważnie czy tylko sobie żartujesz? -podniosłam jedną brew do góry.
-Poważnie -kiedy podniósł głowę do góry zauważyłam, że jest brudny na nosie.
-Masz sos na twarzy -dotknęłam swojego noska. Wytarł plamkę dłonią i wrócił do jedzenia.
-Ivy? -usłyszałam dobrze znany mi głos szkolnej psycholog. Zerknęłam na nią. Była smutna. Widać było, że niesie ze sobą złe wieści. -Musimy… Musimy porozmawiać. Zapraszam cię do mnie -spojrzałam na Stevena.
-Zaraz wracam -westchnęłam. Ruszyłam za kobietą do jej gabinetu.
Siedziałam na 'moim' krześle. Dlaczego moim? Spędziłam na nim najwięcej czasu.
-Mam bardzo przykrą wiadomość -usiadła przed biurkiem. Przetarła twarz dłońmi. Po mojej głowie przeszły najgorsze scenariusze. ChoIernie się bałam. -Ivy twój dziadek nie żyje -przez chwilę siedziałam i myślałam nad tym co powiedziała. To nie może być prawda. Ona sobie tylko ze mnie żartuje… -Nie jesteśmy w stanie dowieźć cię na pogrzeb -wstała i przytuliła mnie. Ja jednak wyrwałam się z jej uścisku. Wybiegłam z gabinetu. Chciałam zamknąć się w pokoju i nie wychodzić z niego przez najbliższy… całe życie. Najbliższa mojemu sercu osoba odeszła. Już nigdy go nie zobaczę. Wbiegłam na stołówkę.
-Ej Ivy! Wszystko ok? -Steven…
-Tak. Wszystko dobrze -skłamałam. Znamy się od dwóch dni. Nie będę go obarczała moimi problemami.

<Steven?>

Od Steven'a CD Ivy

Zmrużyłem oczy. Jeszcze raz, powoli powtórzyłem sobie w myślach jej pytanie. Gapiłem się przez chwilę w jakąś przestrzeń jakbym szukał czarnej dziury. Ivy zaś trwała w niepewności. Pięć minut później przeniosłem wzrok na dziewczynę. 
- Jasne!- odparłem tak nagle, że aż ta podskoczyła na krześle. 
Zaśmiałem się i zacząłem jeść obiad. Ivy zaś siedziała z lekko rozchylonymi ustami. 
- Jedz jedz, bo ci wystygnie, a tobie się przyda. Chudzielcu- uśmiechnąłem mając makaron w ustach gdyż dzisiaj na obiad było jedno z moich ulubionych dań, a mianowicie spaghetti. 

<Ivy?>

Od Ivy cd Steven

Zrezygnowana uderzyłam głową w stół. Tak blisko pobicia rekordu. Tak blisko… Chłopak szturchnął moją głowę palcem. Podniosłam na niego wzrok. Dalej leżałam na stole.
-I właśnie dla tego wolę siedzieć sama -westchnęłam. Steven tylko się zaśmiał.
-Tak, na pewno.
-Biegłam ponad pięć minut -mruknęłam zrezygnowana.
-Oj nie przesadzaj -poklepał mnie po głowie. Westchnęłam. Ja chyba… chyba go lubię. Wydaje się być miły. Nie wydaje, on jest miły. Aż chce się z nim siedzieć.
-Steve? -bawiłam się swoim jedzeniem. Układałam wzorek z warzyw. Niczym Picasso, czy coś…
-Hm? -zajadał się swoimi plackami.
-Zostanieszmoimpierwszymprawdziwymprzyjacielem? -zapytałam szybko, na jednym oddechu. Dopiero chwilę później zrozumiałam jaką idiotką jestem. Zachowuję się jak dziecko z podstawówki. Skarciłam się w myślach. Teraz pewnie pomyśli, że jestem jakaś dziwna… Chociaż nie. Pewnie i tak tak myślał.

<Zostanie? xd Steven?>

Od Ivy - c.d Carl'a

Leżałam ledwo żywa pod kołdrą. Oglądałam seriale na laptopie i starałam się zasnąć jednak nie mogłam. Dlaczego ta cholerna narkolepsja nie działa wtedy kiedy powinna?! Z moich rozmyśleń nad sensem istnienia i tych innych pierdół wyrwało mnie pukanie do drzwi.
-Proszę -mruknęłam cicho. Do pokoju wszedł ten sam facet, którego już kilka razy widziałam. Z tego co zdążyłam zauważyć, nie był zbytnio zadowolony.
-Notatki -mruknął i postawił je na komodzie. Nie chciał tu być. Pewnie miał coś ważnego do zrobienia, a ja mu w tym przeszkodziłam. Brawo Ivy. Jesteś do niczego.
-Wybacz -westchnęłam. Nieznajomy odwrócił się w moją stronę. -Nie przychodź jutro. Widzę, że nie masz na to ochoty. Nie będę psuła ci planów -nienawidzę być problemem. To naprawdę okropne uczucie. Przynajmniej dla mnie. -Nie powiem pielęgniarce, że nie przychodzisz -mruknęłam i spuściłam wzrok. -Miłego dnia…

<Carl?>

Od Steven'a CD Ivy

Wchodząc na stołówkę, zobaczyłem Ivy. Siedziała sama, co trochę mnie nie zdziwiło. Wziąłem tackę i wkładając sobie kilka rzeczy ruszyłem w jej stronę. Będąc coraz bliżej zauważyłem, że była pochłonięta grą na telefonie.
- Wystygnie ci- zagadnąłem siadając, a ta momentalnie podniosła na mnie wzrok.
Po chwili dało się też usłyszeć charakterystyczny dźwięk, który znaczył że tamten gostek ją złapał. Tak tak, grałem w to kiedyś. Jednak teraz nie mam już żadnych gier. Wolałem zainstalować sobie jakieś dwie apki do obrabiania zdjęć.

<Ivy?>