Od Valerine

Minął tydzień od mojej zgody na wyjazd do Miami. A właściwie do Akademii Diamond niedaleko tej wielkiej metropolii. Dla mnie nie miało to znaczenia. Może dlatego, że przez ponad dziesięć godzin leciałam samolotem z Alaski przez Kanadę i przecinając znaczną część Stanów Zjednoczonych. Miałam zajęcie przez jakieś pierwsze siedem godzin. Przeczytałam całego "Hobbita" i odsłuchałam wszystkie piosenki z mojego telefonu i mp3. Zaczęłam nawet oglądać ostatnią część Harry'ego Pottera ale jakoś zmarkotniałam przy Bitwie o Hogwart i wyłączyłam przenośny odtwarzacz DVD. To był błąd.
Od razu po wygaśnięciu ekranu zaczęłam przejmować się stanem Dyera. Czy się boi?, a może zaczął szaleć…
Tylko nie to.
Z zamkniętymi oczami przypomniałam sobie jak drżącą ręką podpisywałam zgodę na uśpienie mojego ukochanego konia w razie gdyby jego zachowanie zagrażało bezpiecznemu dotarciu do Miami. Objęłam się rękami, próbując opanować przechodzące mnie dreszcze. 
- Wszystko wporzątku? - Brendan podniósł wzrok znad konsoli do gier i spojrzał na mnie zmartwionymi brązowymi oczami.
- Tak. - skłamałam bez wysiłku, próbując usadowić się wygodniej na fotelu. 
Mój brat westchnął i wrócił do gry.
- Wiesz, że Dyer spokojnie przetrwał lot z Anglii do Anchorage. Nie sądzę aby tym razem ten bydlak - uśmiechnął się - miał wywinąć jakiś numer. Po za tym gdyby tak było już by nas powiadomili - zapewnił. 
Brendan miał rację i do tego świetnie wiedział w jakiej sprawie skłamałam. Bicie mojego serca powoli wracało do normy a ciało oblało się ciepłym uczuciem spokoju. Żeby znów nie rzucić się w wir paniki wyjęłam z mojej torby notatnik i czarny cienkopis. Otworzyłam na moim telefonie playlistę zatytułowaną "Imprezka" i zaczęłam rysować na kartce wytwory mojej wyobraźni.

~~~

Ostatnie trzy godziny zleciały szybko. Nawet odebranie walizek i Dyera potrwało krócej niż przypuszczałam. Po okazaniu strażnikowi odpowiednich dokumentów ja i Brendan zostaliśmy przepuszczeni do hali, w której zwierzęta czekały na odbiór swoich właścicieli. Była tam fauna od kotów przez psy i zwierzęta hodowlane takie jak krowy i owce. Pani weterynarz zapewniła, że Black Dyer jest cały i zdrowy i, że podróż nie zrobiła na nim większego wrażenia. Bogu dzięki. 
Ogier był zdecydowanie zmęczony ale oprócz tego wyglądał dobrze. Odebraliśmy konia i załadowaliśmy go do przyczepy, którą ciągnął pokaźny czarny Jeep wypożyczony przez mamę parę dni wcześniej. 
- Nie martw się - poklepałam Dyera po szyi - to ostatni odcinek drogi. - Ogier parsknął i zastrzygł uszami, nasłuchując mojego głosu. 
- Ej, Val bo spóźnisz się na balangę w stodole! - krzyknął Brendan wychylając się przez okno Jeepa. Pokręciłam głową nad głupotą mojego brata i szybko zaryglowałam drzwi przyczepy. Przez Florydzki upał wykonywanie czynności szło mi wolniej. Wskoczyłam na siedzenie obok kierowcy i z całej siły trzepnęłam Brena w głowę. 
- Ała! - krzyknął teatralnie brat i zaśmiał się.
- To za balangę w stodole! - odparłam i też się uśmiechnęłam. 

~~~

Dotarcie do Akademii Diamond zajęło nam mniej niż godzinę. Gdy zobaczyłam budynek główny i pastwiska, poczułam motylki w brzuchu i ekscytację. Spojrzałam na zegarek 17:23. Idealnie.
Brendan zaparkował przed wejściem i pomógł mi wnieść do stajni przyrządy dla Dyera. Sama prowadziłam ogiera szukając odpowiedniego boksu.
- Jakoś strasznie tu cicho i pusto - stwierdził Bren. Wzruszyłam ramionami. 
- Pewnie wszyscy są na kolacji - odpowiedziałam choć nie sądziłam by ktoś tak wcześnie jadł kolację. 
Znalazłam boks osiemnasty obok pięknego arabskiego ogierka. Zacmokałam.
- No, no niezły przystojniak - stwierdziłam i spojrzałam na zaciekawiło.

~~~

Brendan zatrzymał się w Miami na tydzień. Mówił coś o marnowaniu życia na Alasce podczas gdy na Florydzie praktycznie cały czas świeci słońce. Jego wybór. Ja tam wolałam śnieg. Dokładnie wyczyściłam Dyera i spojrzałam tęsknie na tor wyścigowy przez okno stajni. Był piękny. Uznałam, że na dobre zakończenie dnia spróbuję wycisnąć z Black Dyera ostatnie poty i zaprowadziłam go osiodłanego na tor. Kary ogier powłóczył nogami lecz gdy zrozumiał co się dzieje w jego spojrzeniu widać było iskrę ekscytacji. Stanęłam na płotku otacząjącym tor wyścigowy by wspiąć się na wysokiego ogiera. Gdy usiadłam w siodle, rozpuszczone włosy zaczęły powiewać mi na wietrze. Żeby nie zasłaniały mi drogi związałam je w kucyk. Chwyciłam wodze i owinęłam je sobie wokół dłoni. 
- Dawaj mały - przycisnęłam pięty do boków Dyera a ten skoczył do przodu. Odruchowo przycisnęłam tułów do szyi konia, skracając mu wodze. Kary ogier mknął do przodu a ja z przypływu adrenaliny wrzasnęłam długim "Woooooooohooooo". Po dwóch okrążeniach zauważyłam, że ktoś stoi przy barierce i przygląda mi się zaciekawiony. Po walce ze sobą postanowiłam podejść do nieznajomego. 
<ktosiu, odezwij się ;)>

Od Levi'ego C.D. Alaski

Przygryzłem jej dolną wargę i delikatnie ją pociągnąłem.
-Jak ty mnie dobrze znasz.
Wyszeptałem po czym przewróciłem nas tak, że Alaska była na górze. Zacząłem jeździć palcami po jej plecach.
-Obejrzymy jakiś film ?
Dziewczyna skinęła głową, spojrzałem się na nią dając jej znać, że muszę wstać. Niezbyt chętnie sturlała się ze mnie i usiadła po turecku.
-Hasło to Yoru415.
-Dzięki.
Uśmiechnąłem się do niej. Z krzesła wziąłem bluzę którą założyłem w drodze do drzwi.
-Tylko wybierz coś fajnego.
-Kocham Cię.
-Ja Ciebie też.
Alaska posłała mi buziaka i wbiła wzrok w laptopa, ja natomiast poszedłem na stołówkę. Na tacy położyłem dwa kubki z kawą, cukier, kartonik z mlekiem oraz talerz z kanapkami. Wszystko to nie zabrało mi dużo czasu więc po niecałym dziesięciu minutach byłem w pokoju. Tacę położyłem na stoliku obok łóżka. Zdjąłem bluzę i rzuciłem ją w kąt.
-Może być "Chłopak z sąsiedztwa" ?
-Ten z Jennifer Lopez ?
-Nie chcesz to...
Przerwałem jej muskając wargami jej usta.
-Obejrzę co tylko będziesz chciała.
Alaska zarumieniła się jednak postanowiła to ukryć. Zasłoniła twarz dłońmi. Westchnąłem tylko po czym odłożyłem laptopa. Uklęknąłem przed Alaską po czym starałem się odsunąć jej ręce.
-Leeevii.
-No co ?
-Przestań.
Dziewczyna śmiała się wciąż starając się zasłonić twarz. Uśmiechnąłem się po czym już stanowczym jednak delikatnym ruchem odsunąłem jej ręcę od twarzy. Była cała czerwona i starała się odwrócić wzrok. Ująłem jej brodę i pocałowałem ją namiętnie, zmusiłem ją do położenia się. Powoli zacząłem całować jej szyję by w pewnym momencie przygryźć jej skórę.

Dziewczyna syknęła cicho po czym przygryzła wargę. Spojrzałem się na nię kątem oka, była zalana rumieńcem. Jak gdyby nigdy nic odsunąłem się od niej, Al zerwała się do pozycji siedzącej, dłonią rozmasowała miejsce w którym przygryzłem jej skórę. Uśmiechnąłem się patrząc się na malinkę znajdującą się na jej szyi.


(Alaska ?)

Od Vanessy CD John'a

Zaśmiałam się pod nosem. Jakoś udało mi się wyciągnąć telefon z kieszonki i sprawdzić godzinę. Było późno co można też było stwierdzić po ciemnościach za oknem. 
- Kochanie...- zaczęłam. 
- Hm?- uniósł trochę głowę. 
- Późno już, będę wracać do siebie- gdy skończyłam mówić John bardziej mnie do siebie przysunął. 
- Zostajesz ze mną- mruknął. 
- Chciałabym, ale muszę jeszcze się pouczyć- podniosłam się trochę. 
- Pouczyć? Z czego?- spytał zaskoczony. 
- Too znaczy, trochę poczytać. Mam zamiar popracować jutro z Arizoną- musnęłam jego wargi. 

~~~

Następnego dnia kiedy się ubrałam zeszłam po schodach na śniadanie. Po drodze przechodziłam przez salon i zauważyłam John'a jak rozmawiał z tamtym chłopakiem, który wczoraj do nas przyszedł. Zatrzymałam się na chwilę, a potem do nich podeszłam. Tamten praktycznie cały czas jakoś tak dziwne się na mnie patrzył. Złapałam delikatnie dłoń John'a, trochę się za nim chowając. 

John? 

Od Carl'a - c.d Luizy

- Carl. - odparłem beznamiętnym tonem głosu. 
Wyciągnąłem ku dziewczynie dłoń, a ta delikatnie ją ścisnęła. Uśmiechnąłem się dość szeroko, tym samym ukazałem szereg prostych, białych zębów. Zaśmiała się cicho i puściła moją dłoń, wysuwając swoją rękę. Przewróciłem oczami. 
- Od dawna tu jesteś? - spytałem. 
- Nie, jakoś parę tygodni. - odparła. - A pan Carl przyjechał dzisiaj, nieprawda? 
Pokiwałem głową i kiedy tylko usłyszałem pisk opon, przesunąłem się do tyłu. Znowu oni, czego oni mogli chcieć? Dziewczyna z ciekawością wyjrzała zza mojego ramienia, po czym spojrzała na mnie, jej wzrok mówił sam za siebie "Kto to jest?", nie będę się niczym dzielić. Problemy z przeszłości niech zostaną tam z tyłu, a nie aby wszystko niszczyły w teraźniejszości. 
- Zaraz przyjdę. - powiedziałem odwracając się do Luizy i przygniotłem ją delikatnie do drzwi od stajni, a sam wyszedłem aby załatwić to po co przyjechali. 
~
Nie wiem ile czasu minęło, bo się już ściemniło, ale najważniejsze, że się ich jako tako pozbyłem. Pewnie przyjadą znowu, chcą wszystkiego co im wcześniej mówiłem, ale mogą przecież jechać do klubu gejów, a nie przyjeżdżają tutaj. Co prawda klub należy do mojego znajomego, który jest gejem, a tam pracowałem tylko jako barman, to nie zmienia postaci rzeczy, że będę dobry dla nich kiedy tu przyjeżdżają... Ale w końcu pojechali i mam sposób na kilka tygodni.
Wróciłem do stajni, Luizy tam nie było. Pewnie poszła do akademika. Tym samym tam się udałem...
~
Na stołówce wszyscy siedzieli, jedli kolację, kolację? Tak... Albo podwieczorek, nie ważne. Jednak chodzi o to, że nie było tam blondyny. Co w pokoju jest? Teraz tylko gdzie ona ma ten pokój. Udałem się do sekretarki, która na początku nie chciała powiedzieć gdzie "mieszka" dziewczyna, ale ostatecznie mi powiedziała, pokój numer 4, ma się to coś, heh... 
Szybko odnalazłem pokój i bez wszelkiego pukania, wszedłem od razu do środka. Luiza leżała na łóżku i szukała czegoś w torbie, chyba nie usłyszała, że wszedłem. Korzystając z tego, że była zajęta, powolnym krokiem podchodziłem do jej łóżka, a kiedy tam się znalazłem od razu rzuciłem się tuż obok niej i wtulając w jej plecy. Od razu zesztywniała, dało się to odczuć, ale nie zrobiłem sobie z tego nic większego. 

Luizo? :>

Od Luizy - c.d Carl'a

Po cały treningu zaprowadziłam Arabelle na padok. W drodze powrotnej kiedy to wracałam z padoku na mojej drodze pojawił się... Tak, co za przypadek... Tego chłopaka tak łatwo się nie pozbędę. 
Spróbowałam go ominąć, ale on niespodziewanie złapał mnie lekko za rękę i przyciągnął do siebie.
- Co ty tak się złościsz? Nie słyszałaś, że złość piękności szkodzi? - wyszeptał mi na ucho, po czym uśmiechnął się łobuzersko, co wzbudziło we mnie mały niepokój.
-A ty nie słyszałeś o czymś takim jak: naruszanie przestrzeni osobistej? - odparłam pytaniem i wtedy puścił moją dłoń. Nie zdołałam powstrzymać się od uśmiechu, tak jak i on.
-Wiem to było głupie. - zaśmiałam się. - A tak w ogóle to jestem Luiza.
(Carl? Następne opowiadanie będzie lepsze, wybacz, brak weny mnie dopada ;/)