Od John'a - c.d Vanessy

Spojrzałem na dziewczynę niezbyt miłym wzrokiem, wiedziałem jak się zachowuje - skandalicznie. Jednak byłem tak zamulony, że ledwo co stałem na nogach. 
- Cześć. - burknąłem.
- Dobrze się czujesz? - spytała. 
Pokiwałem twierdząco głową, choć i tak skandalicznie się czułem. Nie miałem ochoty, ani sił, na nic. Miałem ochotę się położyć i zasnąć, ale nie mogłem. Szybko zjadłem śniadanie, wypiłem kawę i wyszedłem bez najmniejszego słowa z akademii, zostawiając tacę na stoliku. Poszedłem do stajni, wyczyściłem Rossę, a potem założyłem cały sprzęt. Zabrałem klacz na zewnątrz i wsiadłem na nią. Chciałem wjechać na parkour, ale zatrzymał mnie Christopher. 
- John, widzę co z tobą jest. Nie jeździj bo coś zrobisz, nie tylko klaczy, ale i sobie. - powiedział.
- Nic mi nie jest. - zaprzeczyłem i mimo zatrzymywania mnie przez trenera wprawiłem klacz w ruch. Wjechałem na zamknięty parkour. Rozejrzałem się, byłem sam. Jeździłem początkowo między przeszkodami, kłusem. W końcu wszedłem w galop i zacząłem przeskakiwać nad przeszkodami, aż do ostatniej, którą był wysoki murek. Myślałem, że damy radę... Jednak myliłem się, sam zatrzymałem klacz wiedząc, że nie jestem w pełni sprawny. Mimo tego, że wszystkie przeszkody zaliczyłem bezbłędnie, nie chciałem na tej ostatniej zrobić krzywdy przede wszystkim klaczy, ale zatrzymanie jej był błędem, którego nigdy w życiu nie udało mi się popełnić, do dzisiaj. Zatrzymując ją, przeleciałem przez nią i wpadłem na murek...
~
Obudziłem się i byłem w... Właśnie gdzie ja byłem? Jasne ściany raziły moje oczy. Zamrugałem kilkakrotnie i rozejrzałem się. Byłem w szpitalu? W sumie nic szczególnego. Nagle do środka wparowała Vanessa. 
- John! - powiedziała radośnie widząc, że jestem wciąż żywy.
Uśmiechnąłem się krzywo. Lekarz siedział obok i jeszcze coś pisał. 
- Wszystko jest w porządku, już zdążyłem przebadać Cię. Jedynie nie możesz jeździć przez długi czas. No i nie rób żadnych głupot, w tym skakanie na trampolinie, przewroty i takie rzeczy, ponieważ coś sobie zrobisz. Teraz możesz iść do akademii. - powiedział surowym głosem. 
Powoli wstałem z łóżka i objąłem Vanessę, czułem jak coś uwierało mnie w szyję, teraz się zorientowałem, że mam tak zwany kołnierz. No super... Spojrzałem na dziewczynę smutnym wzrokiem. 

Vanessa? Ah ta kaleka. 

Od Vanessy CD John'a

- Wybacz... Pewnie się nie wyspałeś...- powiedziałam trochę niewinnym głosikiem, kucając obok niego. 
Chłopak powoli wstał. 
- Może dzisiaj po lekcjach gdzieś razem pojedziemy...? Oczywiście jeśli masz ochotę...- delikatnie go pocałowałam. 
- Dam ci odpowiedź na śniadaniu, okej?- spytał, na co przyjaźnie przytaknęłam głową. 

~~~

Dwadzieścia minut później byłam na stołówce. John jeszcze nie przyszedł. Jednak nie miałam mu tego za złe. Po jakimś czasie wparował trochę chwiejnym krokiem. Wziął pełną tacę i usiadł obok mnie. 
- Hej kochanie- wymruczałam ciepło się uśmiechając. 

John? 

Od John'a - c.d Vanessy

Dziewczyna już z lekka przysypiała. Zaśmiałem się w duchu i wstałem z kanapy, jakoś dałem radę, aby dziewczyny nie obudzić jeszcze bardziej. Wziąłem ją na ręce i wchodziłem po schodach, ona wtuliła się jeszcze we mnie. Uśmiech sam pojawił się na moich ustach. Tak słodko wyglądała kiedy spała.
Wniosłem ją do pokoju. Nikogo nie było, poza nami. Położyłem Van na łóżku i pocałowałem w czółko. Z pod jej ciała wysunąłem kołdrę i opatuliłem drobne działo dziewczyny. Odsunąłem się już i miałem wyjść, ale ona mnie zatrzymała łapiąc delikatnie za palce i wyszeptała ciche "zostań''. Zwróciłem się w jej kierunku, ta natomiast lekko ożywiona przesunęła się, tym samym położyłem się tuż przy niej i obejmując ramieniem, ta wtulona we mnie wymamrotała coś pod nosem i usnęła. Ja nie mogłem spać, nie miałem zbytnio ochoty na sen o tak młodej godzinie.
~
Koło godziny 23 do pokoju przyszły dwie współlokatorki Vanessy. Latały w ręcznikach po pokoju i szukały swoich rzeczy, kiedy mnie zobaczyły zaczęły piszczeć i pobiegły razem do łazienki... Nie komentuje. Spojrzałem na śpiącą królewnę, która była w pewnym sensie "moja". Nie była zabawką! Uśmiechałem się cały czas, nie potrafiłem bez niej wytrzymać... Tak ciężko mi było bez Van, kiedy jej nie było praktycznie cały czas. No, ale cóż... 
~
Usnąłem jakoś nad ranem, jednak długo nie pospałem. Jakoś po 8 już z łóżka wywaliła mnie Vanessa. Spadłem bezwładnie na ziemię ciągnąc za sobą poduszkę, którą podłożyłem sobie pod głowę. 
- Co ty taki zamulony? - spytała.
- Ja? A nic... Poza tym, że niedawno usnąłem. - odparłem pomrukiem. 

Vanessa?

Od Vanessy CD John'a

Przechyliłam lekko głowę w bok i delikatnie otwierając usta. Dłuższą chwilę milczałam. 
- Coś nie tak?- spytał trochę zaskoczony. 
- Nie, po prostu... Chyba nigdy wcześniej nie usłyszałam nic bardziej szczerego i słodkiego... - wyszeptałam bardziej się w niego wtulając. 
- Oj przesadzasz- trochę mnie poczochrał, a jego kąciki ust podniosły się. 
Ten jego uśmiech... Tak bardzo go kochałam... Gdybym mogła nie rozstawałabym się z nim nawet na sekundę. Chociaż nie... To by była już lekka przesada. Miałam ochotę tak na nim zasnąć. 
- Kocham cię najbardziej na świecie- powiedziałam nieco stłumionym głosem i przymykając oczy. 

John? 

Od John'a - c.d Vanessy

Popatrzyłem na dziewczynę, moją dziewczynę, jedyną na świecie... Liczyła się tylko ona, nikt inny. W sumie dobrze, że się zmieniła, ale też strasznie dziwnie się czułem z taką kobietą jaką teraz mam u boku. Nigdy nie sądziłbym iż miałbym na nią taki negatywny jak i pozytywny wpływ. Zmartwiło mnie to, że ma teraz pełno tatuaży. To w sumie zaczęło się ode mnie, a skończyło na niej. Nie chciałem aby miała na swoim ciele coś, czego później może żałować. Moja mina nieco się zmieniła, była skwaszona, wiem bo dziewczyna na mnie dziwnie patrzyła. Westchnąłem i wygodniej się ułożyłem na kanapie. 
- No chyba dobrze, ale... - uciąłem w tym momencie. 
Patrzyła na mnie nieco zmartwiona. 
- Ale co?
Zawsze była dociekliwa i chciała wiedzieć co jest na rzeczy, to było słodkie. Taka mała dziewczyna chciała wiedzieć wszystko. Zaśmiałem się w duchu i pocałowałem ją w czoło.
- No więc... Trochę to przeze mnie masz te wszystkie tatuaże, mogłem się wcześniej nie zgadzać na to abyś to zrobiła, wiem jesteś dorosłą kobietą, która uczyni co będzie chciała. Jednak nie chcę abyś miała coś na sobie, czego w późniejszym życiu będziesz żałowała. Kocham Cię taką jaką jesteś, nadal jednak będę wspominał moją czerwonowłosą koleżankę, a później dziewczynę. - powiedziałem dając jej całusa w policzek. 

Vanessa?