Od Rose CD Stu

- Ja... ja też cię kocham, ale boję się - wydukałam.
- Co cię tak niby przeraża? - spytał.
- Że cię skrzywdzę, że doprowadzę cię do takiego stanu w jakim ja jestem - łzy nie chciały przestać mi lecieć.
- Obiecaliśmy się siebie wspierać, sama to zaproponowałaś, pamiętasz? - pokiwałam głową. - Ja mam zamiar jej dotrzymać - pocałował mnie w głowę.
- Ale jak ja mam pomóc tobie jak sama nie daję rady?
- Po prostu bądź.
Schyliłam się po żyletkę, która leżała na ziemi. Obracałam ją w palcach nic nie mówiąc.
- Rose oddaj mi ją - powiedział Stu łagodnym głosem, lecz stanowczy.
- Nie - sprzeciwiłam się. - Nie dam ci jej.
- Zrozum, mając ją pod ręką będziesz po nią sięgać.
- Nie oddam ci jej, boję się o ciebie - popatrzyłam mu w oczy.
Patrzylismy przez chwile na siebie, aż odwróciłam się, wytarłam przedmiot z krwi i schowałam go głęboko w szafce.
- Nie pozwolę ci jej nigdy dotknąć - zakazałam mu i wstałam. - Idę się ogarnąć bo muszę wyglądać jakbym uciekła z horroru - cmoknęłam go w policzek i uciekłam do łazienki.
Zabrałam szybką kąpiel i zabadażowałam rękę. Szybko wyruszyłam włosy i miałam właśnie się ubrać gdy przypomniałam sobie, że nie wzięłam ubrań.
- Stu! - krzyknęłam.
- Co?!
- Weź rzuć mi jakieś ubrania, pod łóżkiem mam jakąś bluzę i jeansy!
Usłyszałam tylko jego śmiech i położył mi ciuchy na ręce wychylonej przez drzwi.
- Dzięki!
Założyłam je szybko na siebie i zrobiłam makijaż. - To ty? - spytał się mnie Stu zaraz po tym jak wyszłam z łazienki.
- Nie nauczono cię, że nie grzebie się w cudzych rzeczach?
- Nauczono, ale był na wierzchu -zaśmiał się pokazując otwartą szufladę.
- Tak, to ja - odpowiedziałam mu na pytanie.
- Wyglądałaś zupełnie inaczej - uśmiechnął się pod nosem.
Faktycznie. Zdjęcie było zrobione przed wypadkiem w wakacje. Byłam na nim bez makijażu, w krótkich spodenkach i bakserce, a na skórze nie miałam żadnej lini. Śmiałam się z sióstr, które kłóciły się o coś.
- Masz, zabierz je sobie - wyciągnęłam je z albumu. - A teraz oddawaj go!
Wyrwalam mu zdjecia i schowalam do szafki. Stu wstal i objal mnie od tylu. Gdy sie obrocilam napotkalam jego usta. Zarzucilam mu rece na szyje i odwzajemnilam pocalunek.
Ta piekna chwile przerwal nam dzwonek telefonu. Oderwalismy sie od siebie i chlopak sprawdzil wiadomosc.
- Chlopaki chca zebym przyszedl do pokoju.
- Idz spotkamy sie potem - usmiechnelam sie lekko.
- Nie zostawie cie samej. Chodz poznasz ich. To banda dzikow, ale nie sa tacy zli.
- A jezeli chca tylko z toba pogadac?
- To co z tego? Nie mam przed toba nic do ukrycia - splotl swoje palce z moimi i pociagnal ku drzwiom.
Poprawilam rekawy bluzy i wyszlismy z pokoju.
***
- Czego chcecie? - spytal Stuart otwierajac z rozmachem drzwi i wciagajaca mnie nim zdazylam zakryc twarz wlosami.

Stu? Czego twoi koleszkowie chca? ^^

Od Stu cd Rose

Dziewczyna zostawiła u mnie kurtkę, więc postanowiłem pójść ją oddać. Wszedłem radosnym krokiem do jej pokoju i zamurowało mnie. Siedziała. Z rozciętą ręką. Krew skapywała z jej przedramienia na nogi. Zasłoniłem usta dłonią i zamknąłem drzwi. Po chwili z mojego gardła wydał się łamiący krzyk. Dziewczyna spojrzała na mnie zamglonymi oczami, a ja podszedłem powoli próbując opanować łzy płynące strużką po policzkach. Zbliżyłem palce do jej rany, by po chwili przytulić ją. Też płakała.
- Czczemu?- wysapałem jąkając się.
- Stu... przepraszam... musiałam...- wyszeptała opierając głowę o moje ramię- to mi pomaga...
- Rose... Rose to kurwa nie pomaga! Nigdy nie pomaga!- ryknąłem urywając rękaw swojej koszulki i owijając nim jej rękę- cięcie się nigdy nie pomaga do cholery!
- Mi pomaga...
- Nie Rose... tylko Ci się wydaje... potrzebujesz wsparcia innych, a nie zadawania sobie bólu! Ale jak masz prosić o wsparcie skoro przed wszystkimi uciekasz!
- A ty?
- Co ja?
- Jak ty sobie radziłeś...
- Wyżywałem się.
- Na sobie?
- Nie.
- Na innych...
- Nie... wyżywałem się na kartkach, drzewach, workach...
- Jak...
- Rwałem, biłem, podpalałem. Czasem po prostu brałem kredkę, z całej siły rysowałem nią na kartce, by ją porwać, potem kredką ciskałem w ściany i łamałem... robiłem wszystko, aby się wyżyć nie raniąc siebie lub innych.
- Ja nie umiem...
- Umiesz. Tylko wystarczy poćwiczyć, zrobić to choć raz.
- Stuart.
- Tak?
- Czemu... czemu mnie pocieszasz?
- Skąd to pytanie?
- Inni już dawno by się odwrócili... zostawili mnie... czemu ty?
- Może dlatego, że jesteśmy podobni? I wyglądem i charakterem? Może dlatego, że oboje mieliśmy smutną historię? A może dlatego, że najzwyczajniej w świecie Cię pokochałem, Rosemary...

(Rosemary?)

Od Leyci - C.D Nathan'a

Byłam trochę nie pewna, ale podobało mi się, oderwaliśmy się od siebie a na mojej twarzy pojawił się usmiech, przyciągnełam Nathan`a lekko do siebie i pocałowałam go tym razem pewniej bez obawy

http://i2.pinger.pl/pgr114/7d0a1022000bb2ce5221e378

Odchyliłam głowę i przytuliłam się do piersi Nathan`a, zaśmiałam się
- Co? - spytał z uśmiechem Nathan
- Gdy się poznaliśmy, w stajni kilka dni temu i gdyby wtedy ktoś powiedział mi że... będziemy razem, wyśmiała bym go - zaśmiałam się, Nathan objął mnie i też się uśmiechnął
- Ja wiedziałem od pierwszego dnia gdy cię zobaczyłem, że będziesz moja
- Jasne - wybuchnełam śmiechem - Chyba w twoich snach tak myślałeś - podeszłam do Hope i dopiełam jej popręg, spuściłam strzemiona - Musimy wracać, jestem głodna
- No tak, nie możemy przecież narazić Leyci na głód - zaśmaił się a ja zmrużyłam oczy.
Wracaliśmy tą samą drogą, tym razem jednak rozmawialiśmy, nie było między nami tej pustki co godzinę wcześniej.
- Leyci, chyba będziemy musieli powiedzieć twoim rodzicom prawdę, nie sądzisz? - faktycznie, nie pomyślałam o tym
- Tak, ale po balu co?
- Okej - uśmiechnął się. Po niecałej godzince dojechaliśmy do stajni. Rozsiodłaliśmy konie i wypuściliśmy wraz z resztą na pastwisko.
- Idę zrobić nam herbate - powiedziałam
- Okej - zgodził się chłopak.
Popołudnie zleciała nam na wspólnym leniuchowaniu.

O petnastej zaczełam się szykować do balu, jeszcze dwie godziny zostały. Wziełam prysznic, wysuszyłam włosy i wyjełam z szafy sukienkę, którą wcześniej przygotowałam. Była w kolorze soczystej czerwienie z wyciętymi bokami i gołymi plecami. Była dość krótka, ale wkońcu uwielbiałam gdy po moich nogach wędrował wzrok każdego napotkanego faceta.
- Nathan! - wrzasnełam z łazienki - Nathan! Chodź mi pomóż zapiąć sukienkie - po chwili wszedł do łazienki chłopak, oczywiście jego wzrok w pierwszej kolejności padł na mój biust, faceci... westchnełam i odwróciłam się, zapiął mi sprawnie zamek po czym objął i pocałował w szyję, nie ukrywam było to miłe, ale nie chciałam aby pogniótł mi sukienki
- Przestań, bo będziesz ją prasował - warknełam
- Mówię ci i tak się dzisiaj pogniecie - zaśmiał się
- Sugerujesz coś? - zmierzyłam go wzrokiem - A ty? Czemu się nie ubierasz? Za niecałą godzinę wychodzimy, rusz się
- Tak jest - skłonił się nisko i ze śmiechem wyszedł z łazienki.
Spiełam włosy, załozyłam czarne szpilki, dzięki którym była prawie tak wysoka jak Nathan. Jeszcze kilka małych poprawek i wyszłam z łazienki, zeszłam na dół i zobaczyłam mamę, mimo wieku wyglądała bardzo elegancko, miała kaszmirową suknię za kolana i marynarkę w tym samym kolorze, zapewne rózniweż czekała na swojego mężczyznę
- O Leyci dobrze że jesteś - powiedziała, jakby lekko zakłopotana - Mam do ciebie pewne pytanie, tylko się nie denerwuj - uniosłam lekko brwi, o co jej chodziło? - Czy między tobą a Travisem napewno jest wszystko dobrze? Nie pokłuciliście się? Tata widział cię jak wychodziłaś rano do stajni sama i wogóle nie przytulacie się ani nie całujecie
- Mamo co ty mówisz? - prychnełam i zaśmiałam się, lecz był to dość dziwny śmiech, i wtedy wszedł Nathan i znów objął mnie od tyłu całując kilka razy w szyję, złożył pocałunek na moich ustach po czym zwrócił się do mojej mamy
- Pięknie pani wygląda Panno Shezee, wiem po kim pani córka odziedziczyła taką urodę - uśmiechnął się tym swoim figlarnym uśmiechem, strasznie chciało mi się śmiać, co za ironia, mama jednak nie dała po sobie niczego poznać i skłoniła się lekko
- Dziekuję ci Travisie - i dołączyła do taty, złapałam Nathan`a za rękę i wyszliśmy za nimi do samochodu, ustaliliśmy iż pojedziemy jednym samochodem, usadowiliśmy się z Nathanem z tyłu, chłopak objał mnie ramieniem i ciągle mi się przyglądał
- Czemu się tak na mnie patrzysz? - warknełam poirytowana
- Bo jesteś taka piękna i nie mogę się napatrzyć - czułam jak na mjej twarzy wykwita rumieniec, dostrzegłam w lusterku zadowoloną minę mamy
- Nie przesadzaj - powiedziałąm cicho.

Nathan?

Od Ashely - C.D Aaron'a

W końcu dobiegliśmy do akademii. Oddałam kurtkę Aaron'owi i weszłam do środka.
-Spotkajmy się w salonie . Oczywiście jak już nie będziemy mokrzy. -Uśmiechnęłam się.
Poszłam do pokoju. Osuszyłam włosy i założyłam suche ubrania. Nagle poczułam jak ktoś łapie mnie w pasie.
-Bu!-Powiedział głośniej. Był to Aaron.
-Ale się wystraszyłam.-Powiedziałam z lekkim uśmiechem.
Nagle podciągnęłam rękawy. Było widać cięcia.
-Ashley,co to?- Zapytał poważnie Aaron.
-Udrapałam się.-Skłamałam.
-Przecież wiem po czym to.-Odparł szybko.Usiadłam na łóżku.
-No wiesz,ja...Ma czasami durne pomysły...-Zaczęłam się tłumaczyć.
-Durne? To mało powiedziane.-Mruknął.- Zapomnijmy o tym. Ale obiecaj mi coś.
-Co?
-Już nigdy się nie potniesz.
-Dobrze.-Westchnęłam.Oparłam głowę o jego ramię.
Przestało padać. Wyszło słońce. Jednak było mokro.
Zerkałam raz na okno raz na Ari'ego.
-Pomożesz mi w czymś,dobrze?- Zapytałam.Chłopak pokiwał twierdząco głową.
Wyjęłam z walizki sukienkę.
http://b3.pinger.pl/2eb3e2558b640bfe805a57dd5649383f/sodka.jpg
Założyłam .
-Ja na ogół nie noszę sukienek... Ale kupiłam tą i nie wiem czy dobrze w niej wyglądam...
<Ari? Ach te kobiece problemy xD>

Od Nathan'a CD Leyci

Uśmiechnąłem się i ruszyłem za Leyci do stajni. Po chwili znalazłem konia i zacząłem go czyścić szczotkami, które leżały przy jego boksie. Kręcił się trochę w kółko i szczurzył się kiedy dotykałem go np. po słabiznach.
Nie był zbyt brudny, wszystko tutaj naokoło było wypucowane i lśniące, dlatego zaraz założyłem mu siodło dołączyłem do dziewczyny.
- Prowadź! - rzuciłem do niej i wsiadłem na Diespero. Koń był ruchliwy i dominujący, ale widać, że miał spory potencjał i musiał być cholernie drogi. Dziewczyna nie odpowiedziała, ale ruszyliśmy drogą. Okolica była cudna, niesamowita. Gdybym miał takie tereny koło domu... Kupiłbym konia i zamieszkał w lesie jako pustelnik, żeby nie musieć się niczym przejmować. Uśmiechnąłem się głupio na idiotyczną myśl mnie w brodzie gotującego jakieś muchy w jaskini... Mimo tego, że trasa była bardzo ładna, martwiłem się, że jedziemy w ciszy. Próbowałem zagadywac, ale Leyci zbywała mnie kilkoma słowami. W końcu zarządziła postój, były tu specjalne koniowiązy, miejsca do siedzenia a nawet paśnik i koryto na wodę. Zdjęliśmy koniom siodła i usiedliśmy na drewnianych ławkach. Leyci oparła dłonie za sobą i odchyliła głowę.
- Jesteś zła? - zapytałem przyglądając się jej z ukosa. Spojrzała na mnie zaskoczona i pokręciła głową.
- Daj spokój...
- Przecież widzę, że coś ci jest - obróciłem się do niej i usiadłem po turecku.
- Nie gadajmy o tym, hm? - wywróciła oczyma. Westchnąłem.
- Nie chcę cię zranić, zrozum - dotknąłem jej ramienia, ale odrąciła moją dłoń.
- Przestań! Travis też tak mówił, i do czego to doprowadziło? - wyrzuciła z goryczą. To mnie naprawdę ubodło.
- Czy ja wyglądam jak Travis? - warknąłem wstając.
- Nathan... Sory, nie o to mi chodziło - schowała głowę w ramionach. Czułem się urażony.
- Takie masz o mnie zdanie? - wyszeptałem patrząc gdzieś daleko.
- Nie, nie powinnam była tego mówić - przygryzła wargę. Wyglądała tak, jakby za chwilę miała zacząć płakać.
- Słuchaj... Nie. Zawiode. Cię. Zrozum! - podałem jej dłoń i pociągnąłem do góry. Zdjąłem okulary przeciwsłoneczne i pogładziłem jej ramiona. Popatrzyła mi w oczy, więc ja zrobiłem to samo. Starałem się dopatrzeć dna, ale hipnotyzowały. Zbliżyłem się jeszcze trochę, jej twarz była kilka centymetrów od mojej. Leyci nie odsuneła się, więc przyciągnąłem ją do siebie. W chwili, gdy dotknąłem jej ust swoimi, zadrżała. Ująłem jej twarz i przymknąłem oczy. Pochyliłem głowę i delikatnie acz zdecydowanie drugi raz przylgnąłem do jej warg.

<Leyci, skarbie? ^^ >