Kiedy dziewczyna poszła się umyć, ja przyglądnąłem się pokojowi. Ładne mają mieszkanko, nie powiem. Wytworne, z gustem i smakiem. Coś jakby styl wiktoriański. Stare meble warte pewnie mnóstwo pieniędzy, równie stare i równie drogie jak mniemam obrazy, gigantyczne łoże z baldachimem... Swoją drogą nienawidzę baldachimów, zawsze mam wrażenie, że ktoś na mnie skoczy na niego z góry...
Wstałem i podszedłem do wielkiego okna. Słońce chyliło się już ku zachodowi, a z mojego miejsca rozpościerał się niesamowity widok - drzewa, plantacje, w oddali jakiś step. Zaraz koło domu znajdowało się kilka budynków, a po strukturze jednego odgadłem, że musi być to stajnia. Może uda mi się namówić Leyci, żebyśmy się wybrali na konie, jeśli starczy czasu.
Usłyszałem jak drzwi się otwierają i wchodzi dziewczyna.
- Swoją drogą to nie powinno być dziwne, że twoi rodzice dają nam jedno łoże? - wyszczerzyłem się. Dziewczyna poprawiła turban z ręcznika i powiedziała:
- Dają mi dużo swobody, są przyzwyczajeni...
- To normalne, że z chłopakiem się śpi razem, prawda? - zaśmiałem się.
- Dla nich tak - wzruszyła ramionami.
- Moi rodzice... No właśnie, moi rodzice... - zrobiłem zaciętą minę i popatrzyłem w sufit. Chciałem powiedzieć, że moi rodzice na pewno by na to nie przystali, ale co ja o nich wiem? Nie mam zielonego pojęcia czy w ogóle wpuścili by mnie do domu z dziewczyną.
- Nie żyją? - zapytała zmieszana dziewczyna. Prychnąłem.
- Jasne, że żyją. Nie widziałem ich jakieś dwa lata - wzruszyłem ramionami.
- To dziwne, ale nie wnikam - uniósła dłonie w geście poddania i podpięła do kontaktu suszarkę, więc ja postanowiłem udać się do łazienki. Była spora, nawet bardzo. Biała wanna na złotych lwich głowach z jacuzzi, biała pozłacana umywalka i muszla godna miana Tronu z Porcelany robiły wrażenie. Skorzystałem z okazji, i zabrałem długą kąpiel. W akademii preferuje się raczej prysznice, co jest praktyczne i wygodne, ale mniej relaksujące od wanien. W końcu wylazłem z wody. Ręcznik mam ale... F.uck f.uck f.uck, zapomniałem ubrań!
- Leyyyciii? - zawołałem słodkim głosikiem.
- Czego?
- Kochanie, mogłabyś podać mi jakieś ciuszki? - zaszczebiotałem. Usłyszałem jej głośny śmiech.
- Może same bokserki, co? Wtedy będziemy kwita - odrzekła wyraźnie rozbawiona.
- Cokolwiek no! - udałem ton męczennika. Owinąłem się ręcznikiem i otworzyłem zamknięcie. Przez uchylone drzwi do łazienki przeleciały bokserki i spodnie od dresu.
- Proszę księcia najmocniej! - krzykneła zza drzwi, z kpiną w głosie Leyci.
- Żeby się księżniczka nie zmęczyła! - odpyskowałem jej ubierając się i otwierając drzwi. Po chwili wyszedłem.
- Bez takich! Mogłam nic ci nie dać - zrobiła mądralską minę, ale nawet na mnie nie spojrzała bo czytała te samą książkę co w samolocie, leżąc pod kołdrą. Nie fatygując się zakładaniem koszulki położyłem się obok niej. W tej chwili rozległo się pukanie do drzwi.
- Tak? - zawołała Leyci.
- Można wejść? - usłyszałem głos mamy dziewczyny.
- Mhm!
- Jak wam tam? - uśmiechneła się kobieta otwierając drzwi.
- W porządku - szeroko się uśmiechnąłem.
- Widzę, że nie tracicie czasu - zaśmiała się.
- Mamo... - zaczęła Leyci, ale jej przerwałem:
- O tak, nie mogła mi się trafić lepsza dziewczyna - powiedziałem, a mój głos ociekał sarkazmem wyczuwalnym tylko dla Leyci. Posłała mi ciężkie spojrzenie.
- W takim razie bardzo się cieszę, i już wam nie przeszkadzam - powiedziała jeszcze kobieta, zgasiła światło i zamknęła drzwi. Leyci wróciła po ciemku na swoje miejsce i odłożyła książkę.
- Czemu jesteś dla mnie niemiły? - udała smutną minkę.
W odpowiedzi wpełzłem jej pod pierzynę, no cóż była jedna. Przysunąłem się do Leyci, bo miała cieplej, na co zareagowała fuknięciem.
- Masz zimne ręce, i cały jesteś zimny - skrzywiła się.
- Dlatego się przysuwam, żeby się zagrzać - zaśmiałem się cicho.
<Leyci? Nathan bez koszulki, co to będzie, co to będzie?^^>
środa, 4 marca 2015
wtorek, 3 marca 2015
Od Aleksy
Siedziałam w swoim pokoju. Na lekcje nie poszłam, ech... Wyszłam z pokoju i wpadłam na Steven'a. Krótka wymiana zdań i poleciał do swojego pokoju. Westchnęłam cicho i zeszłam na dół po schodach. Pech chciał, że poślizgnęłam się i upadłam przez co zjechałam na dół na dupie. Podniosłam się i jakby nigdy nic ruszyłam w stronę salonu. Usiadłam na kanapie i włączyłam telewizję.
*
Siedziałam znudzona na kanapie oglądając zwykły, nudny i bezsensowny program telewizyjny. Nudziłam się jak zwykle, Steven gdzieś się zaszył. Zastanawiałam się co mam robić skoro cały czas się nudzę? Wstałam z kanapy i wyszłam na samych skarpetkach z akademika. Jakoś zapomniałam o schodach, ciągle chodzę z głową w chmurach. Stało to co się stało. Poczułam ból w prawej nodze. Kostka momentalnie spuchła i oczywiście sobie sama musiałam poradzić. Bo przecież wszyscy mają Cię w dupie. "Umiesz liczyć? Licz na siebie!" czasem miałam już tego dość. Na jednej nodze wskakiwałam po schodach i w końcu udało się osiągnąć cel, drzwi. Weszłam podskakując na jednej nodze, zaliczyłam glebę i znowu wstałam. Westchnęłam cicho i udawałam, że nic mi nie jest. Nawet próbowałam iść normalnie, ale ból był taki że głowa mała. Jakoś "doskoczyłam" na piętro gdzie były pokoje. Podążyłam do swojego pokoju i założyłam buta na lewą nogę ugh, że też musiało mi się to przytrafić właśnie teraz. Wychodziłam z pokoju, a raczej wyskakiwałam z niego i wpadłam na Steven'a. Spojrzał na mnie a potem na moją nieco spuchniętą kostkę.
- Co ty zrobiłaś? - mruknął.
- Skręciłam kostkę. - syknęłam.
Podrapał się po tyle głowy i westchnął.
- Zawieźć Cię do szpitala? - spytał.
- Miło by było. - odparłam.
Odwrócił się do mnie plecami.
- Wskocz, nie męcz się już. - powiedział.
Ledwo wskoczyłam na niego, ale bynajmniej się udało. Uśmiechnęłam się sama do siebie i pocałowałam go w tył głowy, po czym swój podbródek oparłam o jego głowę.
Zszedł ze mną na dół. Wyszliśmy z akademika i chłopak zaniósł mnie do auta. Hehe pożyczyłam od brata, można liczyć na Jacob'a. Dałam Steven'owi kluczyki od auta.
- Twojego brata? - spytał.
- Tiaa.. - odparłam.
Chłopak odpalił auto i wyjechał na drogę.
*
Dotarliśmy do szpitala. Wysiadłam z auta o własnych siłach i weszłam sama do szpitala. Steven pojechał gdzieś zaparkować. Czekałam aż kolejka do recepcji się zmniejszy, w końcu dotarłam na sam początek i przedstawiłam sytuację. Pielęgniarka dała mi kartę do wypełnienia.
Kartę dość szybko wypełniłam i oddałam ją pielęgniarce, po chwili przyszedł lekarz i zabrał mnie do gabinetu.
*
Po zbadaniu, stwierdził że kostka jest skręcona a opuchlizna zniknie za kilka dni, ale trzeba przykładać lód. No i praktycznie to wszystko. No nie wszystko, bo nie pozwalał mi się przemęczać a o jeździe konnej mogę pomarzyć nawet do przyszłego miesiąca.
Wyszłam z gabinetu lekarza i zastałam Steven'a. Czekał zniecierpliwiony chyba długo ta wizyta nie zajęła, co? Nie ważne... Chłopak chyba nie miał już co robić i grał aktualnie w jakąś grę na telefonie.
- Eghem...
Podniósł głowę. Głupawy uśmieszek wszedł na jego usta i wyłączył grę, przy czym schował telefon do kieszeni. Wstał i do mnie podszedł.
- He he he... Jazda konna odpada nawet do przyszłego miesiąca he he he... - powiedziałam sarkastycznie się śmiejąc.
Chłopak pokręcił głową. Wyszliśmy ze szpitala, wsiedliśmy do auta i wróciliśmy do akademii.
*
Wysiadłam z auta i próbowałam "iść" szybciej niż Steven, ale skacząc na jednej nodze łatwo nie było. Chłopak czekał już przy schodach a ja jeszcze się męczyłam nieco ze skakaniem. Steven patrzył na mnie ze śmiechem. Kiedy do niego dotarłam wziął mnie ręce i wniósł po schodach. Otworzył jakoś drzwi i wszedł ze mną do środka. Położył mnie na kanapie.
- A teraz leż. - mruknął.
Przewróciłam się na brzuch i na niego spojrzałam.
- Ale wiesz, że będę się nudziła. - burknęłam.
Ponownie przewróciłam się na plecy, skrzyżowałam ręce na wysokości klatki piersiowej, zrobiłam obrażoną minę i leżałam z udawanym fochem.
<Steven? Nudziło mi się :< >
*
Siedziałam znudzona na kanapie oglądając zwykły, nudny i bezsensowny program telewizyjny. Nudziłam się jak zwykle, Steven gdzieś się zaszył. Zastanawiałam się co mam robić skoro cały czas się nudzę? Wstałam z kanapy i wyszłam na samych skarpetkach z akademika. Jakoś zapomniałam o schodach, ciągle chodzę z głową w chmurach. Stało to co się stało. Poczułam ból w prawej nodze. Kostka momentalnie spuchła i oczywiście sobie sama musiałam poradzić. Bo przecież wszyscy mają Cię w dupie. "Umiesz liczyć? Licz na siebie!" czasem miałam już tego dość. Na jednej nodze wskakiwałam po schodach i w końcu udało się osiągnąć cel, drzwi. Weszłam podskakując na jednej nodze, zaliczyłam glebę i znowu wstałam. Westchnęłam cicho i udawałam, że nic mi nie jest. Nawet próbowałam iść normalnie, ale ból był taki że głowa mała. Jakoś "doskoczyłam" na piętro gdzie były pokoje. Podążyłam do swojego pokoju i założyłam buta na lewą nogę ugh, że też musiało mi się to przytrafić właśnie teraz. Wychodziłam z pokoju, a raczej wyskakiwałam z niego i wpadłam na Steven'a. Spojrzał na mnie a potem na moją nieco spuchniętą kostkę.
- Co ty zrobiłaś? - mruknął.
- Skręciłam kostkę. - syknęłam.
Podrapał się po tyle głowy i westchnął.
- Zawieźć Cię do szpitala? - spytał.
- Miło by było. - odparłam.
Odwrócił się do mnie plecami.
- Wskocz, nie męcz się już. - powiedział.
Ledwo wskoczyłam na niego, ale bynajmniej się udało. Uśmiechnęłam się sama do siebie i pocałowałam go w tył głowy, po czym swój podbródek oparłam o jego głowę.
Zszedł ze mną na dół. Wyszliśmy z akademika i chłopak zaniósł mnie do auta. Hehe pożyczyłam od brata, można liczyć na Jacob'a. Dałam Steven'owi kluczyki od auta.
- Twojego brata? - spytał.
- Tiaa.. - odparłam.
Chłopak odpalił auto i wyjechał na drogę.
*
Dotarliśmy do szpitala. Wysiadłam z auta o własnych siłach i weszłam sama do szpitala. Steven pojechał gdzieś zaparkować. Czekałam aż kolejka do recepcji się zmniejszy, w końcu dotarłam na sam początek i przedstawiłam sytuację. Pielęgniarka dała mi kartę do wypełnienia.
Kartę dość szybko wypełniłam i oddałam ją pielęgniarce, po chwili przyszedł lekarz i zabrał mnie do gabinetu.
*
Po zbadaniu, stwierdził że kostka jest skręcona a opuchlizna zniknie za kilka dni, ale trzeba przykładać lód. No i praktycznie to wszystko. No nie wszystko, bo nie pozwalał mi się przemęczać a o jeździe konnej mogę pomarzyć nawet do przyszłego miesiąca.
Wyszłam z gabinetu lekarza i zastałam Steven'a. Czekał zniecierpliwiony chyba długo ta wizyta nie zajęła, co? Nie ważne... Chłopak chyba nie miał już co robić i grał aktualnie w jakąś grę na telefonie.
- Eghem...
Podniósł głowę. Głupawy uśmieszek wszedł na jego usta i wyłączył grę, przy czym schował telefon do kieszeni. Wstał i do mnie podszedł.
- He he he... Jazda konna odpada nawet do przyszłego miesiąca he he he... - powiedziałam sarkastycznie się śmiejąc.
Chłopak pokręcił głową. Wyszliśmy ze szpitala, wsiedliśmy do auta i wróciliśmy do akademii.
*
Wysiadłam z auta i próbowałam "iść" szybciej niż Steven, ale skacząc na jednej nodze łatwo nie było. Chłopak czekał już przy schodach a ja jeszcze się męczyłam nieco ze skakaniem. Steven patrzył na mnie ze śmiechem. Kiedy do niego dotarłam wziął mnie ręce i wniósł po schodach. Otworzył jakoś drzwi i wszedł ze mną do środka. Położył mnie na kanapie.
- A teraz leż. - mruknął.
Przewróciłam się na brzuch i na niego spojrzałam.
- Ale wiesz, że będę się nudziła. - burknęłam.
Ponownie przewróciłam się na plecy, skrzyżowałam ręce na wysokości klatki piersiowej, zrobiłam obrażoną minę i leżałam z udawanym fochem.
<Steven? Nudziło mi się :< >
Od Melloow CD Lionella
Przerzucam c.d. Starałam się jak najgłębiej zepchnąć poczucie jakiejkolwiek winy. To wcale nie tak, że… c.holera, weź się wycisz trochę, na imprezy chodzi się, żeby się zabawić, a nie stresować i martwić. Zamknęłam oczy i mimowolnie, powoli zaczynałam odpływać. Po chwili już całkiem zapomniałam o otaczającej mnie rzeczywistości.
- Takie trzeba było mieć opory? – szepnął jeszcze.
- Nie – wymruczałam i obróciłam się, bo chłopak uniósł moją dłoń. – Dobrze tańczysz – rzuciłam z niechęcią.
- Się wie – wyszczerzył zęby.
- Twoja skromność powala na kolana…
- Czego ci tu więcej potrzeba? Alkohol i przystojni kawalerowie, ot co! – zaśmiał się. No cóż, moje szczęście było trochę bardziej rozbudowane, ale co kto lubi. Lion pociągnął mnie tak, że do niego przylgnęłam. Nie lubię wolnych piosenek, ale z nim tańczyło mi się wyjątkowo dobrze... Patrząc na jego wygórowaną minę, nie mogłam powstrzymać się od kpiącego uśmiechu. Odrzuciłam włosy i starałam się upłynnić moje ruchy. W pewnej chwili przygryzłam wargę i kątem oka dostrzegłam miny dziewczyn, które bardziej skwaszonego wyrazu twarzy mieć nie mogły. Zbliżyłam się do niego i zakołysałam lekko biodrami. Chłopak obrócił się i podał mi kieliszek z kolorowym shotem.
- Jak myślisz, że mnie upijesz, to... - powiedziałam i wypiłam wszystko na raz.
- Ależ skąd, nigdy nie miałem tak nikczemnych zamiarów - wydał wargi.
- Jeśli zacznie mi się robić ciemno przed oczami, to z miejsca dostajesz z liścia - powiedziałam odkładając kieliszek.
DJ zmienił muzykę, ryczał teraz jakiś pop, jak to mówi mój ojciec - ,,walenie po łbie". Kocham ten typ muzyki. Nagle dookoła nas zaczęła skakać kupa dziewczyn. Prawie się udusiłam się w chmurze ich tanich perfum.
- Czemu one wszystkie zachowują się jakbyś był jedynym facetem na parkiecie? - nie mogłam się powstrzymać od wywrócenia oczami. Właśnie odepchnęłam jakąś laskę, która zbytnio się ze mną spoufaliła.
- Nie można mi się oprzeć - Lion pociągnął mnie na brzeg parkietu, gdzie było mniej ludzi. Dziwnie mi się przy nim tańczyło, czułam się tak... Ehh tak... Nie, to niemożliwe żebym przy kimkolwiek czuła się onieśmielona! Pokręciłam głową, przeciągnęłam dłonią od bioder do góry i zakołysałam się do dołu. Chłopak popatrzył na mnie wygłodniale, dlatego zaczęłam zniżać się na kolanach kręcąc pupą. Zarzuciłam mu ręce na szyję i dalej tańczyłam.
- Wiesz, że mógłbym z tobą pląsać całą noc? – wyszeptał mi do ucha. Zarechotałam uroczo.
- Nie ma takiej opcji – pokręciłam głową.
- Ale dlaczego? – popatrzył mi w oczy ze smutną miną.
- Jutro odlatuję – uniosłam podbródek i pomachałam rękami.
- Nie mów, że kończysz edukację na dobre…
- Nie, na kilka dni… - wyjawiłam niechętnie.
- Dokąd? – uniósł brwi.
- Ten, escargots et et wieża aifla – powiedziałam kalecząc francuskim.
- I co ty będziesz w tej France robić? – wywrócił oczami. Odchyliłam głowę i zwlekałam z odpowiedzią.
- Ubiorę się na czarno i uronię łzę na cmentarzu. Jadę na pogrzeb.
- Czyj? – lekko zmarszczył czoło i ponownie mnie obrócił. Zastanawiałam się nad odpowiedzią. Ten wuj był dla niego jak ojciec, nie?
- Ojca… Benjamina – westchnęłam. Lionell złapał mnie za nadgarstek i przyciągnął mnie blisko, aż za. Poczułam jego oddech na karku.
- Musisz jechać? – mruknął przytrzymując mnie w talii.
- Nie muszę, ja CHCĘ – warknęłam. Chłopak nagle zsunął rękę i odchylił mnie do tyłu.
<Lion? c; właśnie miałam napisać ,,Chris?” :D>
- Takie trzeba było mieć opory? – szepnął jeszcze.
- Nie – wymruczałam i obróciłam się, bo chłopak uniósł moją dłoń. – Dobrze tańczysz – rzuciłam z niechęcią.
- Się wie – wyszczerzył zęby.
- Twoja skromność powala na kolana…
- Czego ci tu więcej potrzeba? Alkohol i przystojni kawalerowie, ot co! – zaśmiał się. No cóż, moje szczęście było trochę bardziej rozbudowane, ale co kto lubi. Lion pociągnął mnie tak, że do niego przylgnęłam. Nie lubię wolnych piosenek, ale z nim tańczyło mi się wyjątkowo dobrze... Patrząc na jego wygórowaną minę, nie mogłam powstrzymać się od kpiącego uśmiechu. Odrzuciłam włosy i starałam się upłynnić moje ruchy. W pewnej chwili przygryzłam wargę i kątem oka dostrzegłam miny dziewczyn, które bardziej skwaszonego wyrazu twarzy mieć nie mogły. Zbliżyłam się do niego i zakołysałam lekko biodrami. Chłopak obrócił się i podał mi kieliszek z kolorowym shotem.
- Jak myślisz, że mnie upijesz, to... - powiedziałam i wypiłam wszystko na raz.
- Ależ skąd, nigdy nie miałem tak nikczemnych zamiarów - wydał wargi.
- Jeśli zacznie mi się robić ciemno przed oczami, to z miejsca dostajesz z liścia - powiedziałam odkładając kieliszek.
DJ zmienił muzykę, ryczał teraz jakiś pop, jak to mówi mój ojciec - ,,walenie po łbie". Kocham ten typ muzyki. Nagle dookoła nas zaczęła skakać kupa dziewczyn. Prawie się udusiłam się w chmurze ich tanich perfum.
- Czemu one wszystkie zachowują się jakbyś był jedynym facetem na parkiecie? - nie mogłam się powstrzymać od wywrócenia oczami. Właśnie odepchnęłam jakąś laskę, która zbytnio się ze mną spoufaliła.
- Nie można mi się oprzeć - Lion pociągnął mnie na brzeg parkietu, gdzie było mniej ludzi. Dziwnie mi się przy nim tańczyło, czułam się tak... Ehh tak... Nie, to niemożliwe żebym przy kimkolwiek czuła się onieśmielona! Pokręciłam głową, przeciągnęłam dłonią od bioder do góry i zakołysałam się do dołu. Chłopak popatrzył na mnie wygłodniale, dlatego zaczęłam zniżać się na kolanach kręcąc pupą. Zarzuciłam mu ręce na szyję i dalej tańczyłam.
- Wiesz, że mógłbym z tobą pląsać całą noc? – wyszeptał mi do ucha. Zarechotałam uroczo.
- Nie ma takiej opcji – pokręciłam głową.
- Ale dlaczego? – popatrzył mi w oczy ze smutną miną.
- Jutro odlatuję – uniosłam podbródek i pomachałam rękami.
- Nie mów, że kończysz edukację na dobre…
- Nie, na kilka dni… - wyjawiłam niechętnie.
- Dokąd? – uniósł brwi.
- Ten, escargots et et wieża aifla – powiedziałam kalecząc francuskim.
- I co ty będziesz w tej France robić? – wywrócił oczami. Odchyliłam głowę i zwlekałam z odpowiedzią.
- Ubiorę się na czarno i uronię łzę na cmentarzu. Jadę na pogrzeb.
- Czyj? – lekko zmarszczył czoło i ponownie mnie obrócił. Zastanawiałam się nad odpowiedzią. Ten wuj był dla niego jak ojciec, nie?
- Ojca… Benjamina – westchnęłam. Lionell złapał mnie za nadgarstek i przyciągnął mnie blisko, aż za. Poczułam jego oddech na karku.
- Musisz jechać? – mruknął przytrzymując mnie w talii.
- Nie muszę, ja CHCĘ – warknęłam. Chłopak nagle zsunął rękę i odchylił mnie do tyłu.
<Lion? c; właśnie miałam napisać ,,Chris?” :D>
Od Leny C.D. Alexandra
Westchnęłam i uśmiechnęłam się lekko.
-Kiedy już wrócę do szkoły i tak mam tydzień zwolnienia więc pomogę ci z zaległościami i nowym materiałem.-Zaproponowałam i uśmiechnęłam się szerzej.
-No ale ty też masz zaległości.-Westchnął.
-No, nie do końca.-Szepnęłam.
-Jak to?-Zapytał.
-Miałam sporo materiału zrobionego do przodu.-Przyznałam, a chłopak się zaśmiał.
Alex
-Kiedy już wrócę do szkoły i tak mam tydzień zwolnienia więc pomogę ci z zaległościami i nowym materiałem.-Zaproponowałam i uśmiechnęłam się szerzej.
-No ale ty też masz zaległości.-Westchnął.
-No, nie do końca.-Szepnęłam.
-Jak to?-Zapytał.
-Miałam sporo materiału zrobionego do przodu.-Przyznałam, a chłopak się zaśmiał.
Alex
Od Aryi CD Mary Grace
Ze współczuciem spojrzałam się na Mary. Głupio jak nauczyciele trują du.pę o jedną rzecz.
-Do czego tak musisz się przykładać ?
Rzuciłam podnosząc się z łóżka, dziewczyna wstała za mną. Obydwie podeszłyśmy do okna, otworzyłam je po czym zadrżałam kiedy poczułam chłodny wiatr. Wzięłam wcześniej przygotowanego papierosa i odpaliłam go. Mary podniosła brew a kiedy wypuściłam dym obróciła się i kaszlnęła.
-Do mistrzowst.
-Jakich ?
Dziewczyna wzruszyła ramionami nie chcąc wydusić o co chodzi. Jedynie uśmiechnęłam się. Obserwując ją zauwarzyłam, że ma coś na języku ale zwleka z powiedzeniem tego. Szturchnęłam Mary, która wyrwana z zamyślenia jęknęła cicho i spojrzała się na mnie. Posłałam jej pytające spojrzenie.
-Startowałaś kiedyś w zawodach ?
-Niestety nie miałam takiej okazji. Jeżdże konno 4 lata, nie mam żadnej odznaki.
Dziewczyna zdziwiła się po czym postanowiła oddalić się od okna, usiadła na łóżku. Obserwowała mnie, czułam jej spojrzenie na sobie więc wypaliłam papierosa po czym niedopałek wyrzuciłam przez okno. Zamknęłam je i podeszłam do Mary, usiadłam na podłodze obok jej łóżka i zawołałam Baron'a. Pies położył się obok a głowę oparł na mojej nodze.
-To co jutro robimy ?
-Jutro idziemy normalnie na zajęcia. Jeszcze raz jakieś opuścisz a pani Chenery uczepi się ciebie. A tego byś nie chciała.
Rzuciłam niedbale po czym obróciłam się żeby spojrzeć na dziewczynę która wpadła do pokoju cała mokra i wściekła. Odprowadziłam ją wzrokiem do szafy a potem do łazienki.
-Pewnie masz rację.
-Napewno.
Poprawiłam ją z uśmiechem, Baron zerwał się kiedy dziewczyna wypadła z łazienki i rzuciła mokre ubrania koło łóżka. Pies podszedł do dziewczyny najeżony.
-Baron !
Pies spojrzał się a kiedy gwizdnęłam podszedł, dziewczyna wyszła z pokoju patrząc na Barona.
-Ari...mogę tak do ciebie mówić.
-Jasne.
-Ty masz jakiś schemat czy coś ?
Zdezorientowana podniosłam się i usiadłam obok Mary. Dziewczyna przeglądała pocztę gdzie miała wiadomość od pani Chenery. Był to jej schemat lekcji, właściwie taki sam jak mój tylko, że po lekcjach miała dopisane zajęcia teoretyczne i praktyczne. Mary patrzyła się na mnie i wyczekiwała odpowiedzi ale ja tylko zaprzeczyłam kręcąc głową.
-No super.
Jęknęła po czym schowała telefon do kieszeni.
(Mary ?)
-Do czego tak musisz się przykładać ?
Rzuciłam podnosząc się z łóżka, dziewczyna wstała za mną. Obydwie podeszłyśmy do okna, otworzyłam je po czym zadrżałam kiedy poczułam chłodny wiatr. Wzięłam wcześniej przygotowanego papierosa i odpaliłam go. Mary podniosła brew a kiedy wypuściłam dym obróciła się i kaszlnęła.
-Do mistrzowst.
-Jakich ?
Dziewczyna wzruszyła ramionami nie chcąc wydusić o co chodzi. Jedynie uśmiechnęłam się. Obserwując ją zauwarzyłam, że ma coś na języku ale zwleka z powiedzeniem tego. Szturchnęłam Mary, która wyrwana z zamyślenia jęknęła cicho i spojrzała się na mnie. Posłałam jej pytające spojrzenie.
-Startowałaś kiedyś w zawodach ?
-Niestety nie miałam takiej okazji. Jeżdże konno 4 lata, nie mam żadnej odznaki.
Dziewczyna zdziwiła się po czym postanowiła oddalić się od okna, usiadła na łóżku. Obserwowała mnie, czułam jej spojrzenie na sobie więc wypaliłam papierosa po czym niedopałek wyrzuciłam przez okno. Zamknęłam je i podeszłam do Mary, usiadłam na podłodze obok jej łóżka i zawołałam Baron'a. Pies położył się obok a głowę oparł na mojej nodze.
-To co jutro robimy ?
-Jutro idziemy normalnie na zajęcia. Jeszcze raz jakieś opuścisz a pani Chenery uczepi się ciebie. A tego byś nie chciała.
Rzuciłam niedbale po czym obróciłam się żeby spojrzeć na dziewczynę która wpadła do pokoju cała mokra i wściekła. Odprowadziłam ją wzrokiem do szafy a potem do łazienki.
-Pewnie masz rację.
-Napewno.
Poprawiłam ją z uśmiechem, Baron zerwał się kiedy dziewczyna wypadła z łazienki i rzuciła mokre ubrania koło łóżka. Pies podszedł do dziewczyny najeżony.
-Baron !
Pies spojrzał się a kiedy gwizdnęłam podszedł, dziewczyna wyszła z pokoju patrząc na Barona.
-Ari...mogę tak do ciebie mówić.
-Jasne.
-Ty masz jakiś schemat czy coś ?
Zdezorientowana podniosłam się i usiadłam obok Mary. Dziewczyna przeglądała pocztę gdzie miała wiadomość od pani Chenery. Był to jej schemat lekcji, właściwie taki sam jak mój tylko, że po lekcjach miała dopisane zajęcia teoretyczne i praktyczne. Mary patrzyła się na mnie i wyczekiwała odpowiedzi ale ja tylko zaprzeczyłam kręcąc głową.
-No super.
Jęknęła po czym schowała telefon do kieszeni.
(Mary ?)
Subskrybuj:
Posty (Atom)