Od Matta - CD historii Alaski

 Słuchałam tego pisząc to opowiadanie

-Przestań udawać. - warknąłem chcąc,żeby spojrzała mi w oczy,ale ona odwróciła wzrok - Od pewnego czasu dziwnie się zachowujesz, chyba mi możesz powiedzieć, co się dzieje?
Alaska nadal milczała patrząc się gdzieś za mnie. Stałem w miejscu i wsłuchiwałem się w odgłosy przed budynkiem,kiedy dziewczyna zachciała coś powiedzieć. Skończyło się na tym,że tylko westchnęła.
-Nie widzę sensu naszego spotkania. - rzuciłem odwracając się plecami do ławki - Czy ja na coś liczyłem? Śmieszny jestem. Cześć.
Ruszyłem powoli w kierunku bursy szurając nogami po chodniku. Lampy przed wejściem świeciły się dzisiaj na jakiś dziwny kolor. Żółć przechodziła w zieleń,a potem w niebieski. Przetarłem oczy otwierając drzwi. Zerknąłem po raz ostatni w kierunku dziewczyny,ale już jej tam nie było.

<Alaska?>

Od Kimberly - CD historii Benjamina

-Ja nigdy nie bywam smutna. - odparłam - 'W sumie jestem lepszy w byciu złym gościem'
Ben zaśmiał się i poszliśmy dalej przed siebie. Chyba nie prowadził nas w kierunku akademii. Obejrzałam się za siebie i zauważyłam,że powinniśmy dawno skręcić w aleję.
-Benjamin,ale do bursy to w ... - zaczęłam
-Wiem.
-To gdzie ty mnie prowadzisz? - zapytałam lekko wystraszona, kiedy Ache zaczął szczekać
Nie uzyskałam odpowiedzi. Nadal pewnie szłam koło chłopaka,ale kiedy latarnie zaczęły pojawiać się odstępach 15 metrów zatrzymałam się.
-Powiedz,mi gdzie idziemy,bo ... - przełknęłam ślinę,kiedy coś wynurzyło się zzarośli


<Ben?>
Przepraszam,że krótkie,ale brak weny :P

Od Kimberly - CD historii Lionella

Cofnęłam się ,prawie opierając się słup za mną, na widok suczki. Pies biegł machając wesoło ogonkiem,ale ja wiedziałam,że tak nie będzie. Kiedy zatrzymała się koło mnie,zaczęła skakać i lizać mnie po twarzy.
-Achaja, przestań to nie jest zabawne! - warknęłam odsuwając się od niej
Stanęła z powrotem na cztery łapy i rzuciła mi nieciekawe spojrzenie. Chciałam ją pogłaskać,ale ona odsunęła głowę.
I niby te psy nic nie rozumieją...-pomyślałam
Po schodach prowadzących do bursy zauważyłam męski cień. Od razu wiedziałam,że to Lionell i nie chcąc znowu z nim się sprzeczać weszłam do holu, zostawiając psinę przed wejściem.
-Nie wejdziesz, poczekaj na pana. - szepnęłam klękając koło szyby
Wstałam otrzepując kolana, co chwila zerkając na Achaję. W świetle latarni ujrzałam burzę, czarnych,wręcz kruczych włosów. Wyprostowana, dumna sylwetka szła w moim kierunku. Oglądała się za kimś. Westchnęłam i podeszłam do pana z ochrony,który siedzi zawsze w szatni.
-Dobry wieczór, panienka nie w pokoju? - zapytał poprawiając resztkę swoich siwych włosów - Kurteczkę powiesić chcesz?
-Kurtkę? - zdziwiona spojrzałam na siebie - A tak! Nie, a tylko tak chciałam,z resztą już nie ważne.
Mężczyzna uśmiechnął się i skiną, gdy ruszyłam korytarzem. Postanowiłam poczekać na Liona pod jego pokojem i oddać mu jego własność,która z każdym krokiem coraz bardziej mi ciężyła. Nie musiałam długo czekać. Lionell razem ze swoim zwierzakiem przyszedł po nie całych 3 minutach.
-Znowu chcesz się kłócić? - warknął wsadzając klucz do zamka - Jak tak, to wiedz,że nie mam już ochoty.
-Nie,chciałam ci podziękować i oddać twoją ramoneskę. - odparłam ściągając ją z ramion - Prawie o niej zapomniałam.
Wyciągnęłam rękę z ubraniem w jego kierunku. Wyglądał jakby bał się mnie dotknąć,ale wziął swoją skórę i spojrzał na nią pod światło.
-Dobrej nocy. - westchnęłam i odeszłam zostawiając zmieszanego chłopaka przed drzwiami

<Lionell?>

Od Alex'a CD Leny

- Może wyścigi? Dawno mój konik się nie rozruszał. - uśmiechnąłem się,
- OK - powiedziała i poszliśmy do stajni. Wyprowadziliśmy konie z boksów i wyszliśmy. Wsiedliśmy na konie i pojechaliśmy na padok. Gdy konie się napasły, wzięliśmy je na galop.
Konie dawno tak szybko nie galopowały i dawno nie miały takiej frajdy.
- Super tak od czasu do czasu pojeździć - powiedziałem.

<Lena?>

Od Mellow CD Benjamina

Opuzniałam odpowiedź. Chwilę pobawiłam się nożką kieliszka.
- Po prostu... - chciałam odgarnąć włosy do tyłu, ale kiedy moja ręka trafiła na nicość, przypomniałam sobie, że przecież mam koka - ...nigdy nie zwykłam... mówić prawdy, i... jest śliczny.
- Czyli kłamiesz - stwierdził gorzko.
- Nie. Po prostu zawsze wszystko krytykowałam, nawet jak mi się podobało, dlatego teraz... ciężko wyrazić jest mi zachwyt - wydusiłam w końcu.
- Jasne - odrzekł patrząc mi w oczy.
- Naprawdę. Kiedy wszystkim gardzisz, w końcu przychodzi taki moment, kiedy nie umiesz już zachowywać się inaczej - powiedziałam cicho, c.holera, to było do mnie zupełnie niepodobne.
- To do ciebie niepodobne - uniósł brew.
- Oh, chwila zapomnienia. Jest piękny, nawet jeśli nie wierzysz. Założyłabym go już teraz, ale nie pasuje mi do bluzki - wydełam już charakterystycznie wargi. Oto prawdziwa ja, nie jakieś tam ckliwe dziewczę. Chłopak odetchnął z ulgą.
- Już myślałem, że ktoś cię podmienił - roześmiał się.
- Bywa. Czasem odzywa się we mnie jakieś miękkie serce. Nie mam siły mówić, że mi się nie podoba, skoro jest inaczej. To... dziwne uczucie - tym razem ja uraczyłam go uśmiechem.
- Doskonale cię rozumiem - rzucił mimochodem, bo kelner przyniósł dania. Z pamięci odgrzebałam wszystkie zasady savoir vivr'u jakie kiedykolwiek przyswoilam. Łyżka tu, widelec, ok, nóżka kieliszka u spodu, ok. Ten kurczak Q... Coś tam, był naprawdę smaczny, chociaż normalnie nie jadam tyle na kolację.
- Wiesz co, dobre te wasze francuskie posiłki - usmiechnelam się wytwornie pamiętając o tym, żeby nie mówić z pełnymi ustami.
- Tsaaa, czasem trzeba spróbować czegoś innego niż ślimaki - uśmiechnął się.
- Uuu i żabie udka - roześmiałam się.
- To głupie, że każdy rozpoznaje dany kraj po jakichś głupich "charakterystycznych" potrawach czy czymś tam innym.
- A co z Austrią? Większość ludzi i tak powie, że kojarzy im się ona z Niemcami, a Wiedeń jest stolicą Niemiec - prychnelam.
- Są i tacy - przytaknal chłopak kończąc danie.
- Hej, teraz będzie mi niezręcznie! - powiedziałam oskarżycielsko wskazując na jego talerz. Zawsze jadłam wolniej od pozostałych, trudniej wtedy przytyć, poza tym nie dostajesz zgagi.
- Spokojnie, dopije wino - roześmiał się Ben. Zjadłam jeszcze kilka kesów i dyskretnie rozpackalam jedzenie tak, żeby wyglądało na małą ilość.
- Ja też już będę kończyć - odparłam odkładając sztućce równolegle do siebie. Sięgając po kieliszek odezwałam się:
- Hmm, toast się pije na początku, ale może dopijemy ta reszktę? - zaproponowałam zalotnie.


< Beeeen? Mi też się nic nie ce ;c ps. To opowiadanie napisalam we wtorek i kuuuu.wa nie wysłalo mi się z telefonu nooooo >.<