Od John'a - c.d Luizy

Zdziwiłem się widokiem dziewczyny o tej godzinie, było zimno, ciemno i... No zimno! Chociaż dla mnie jest nawet ciepło, ale no nie ważne. Jakieś nie znana mi dzieweczka, była na zewnątrz, przy padoku. Głaskała konia, rozumiem, że jest po podróży, co jak co... Ale zimno też jest i źle wpływa na zdrowie wierzchowca. 
- Dlaczego jeszcze jesteś na zewnątrz? - spytałem. 
Zamiast odpowiedzi, dostałem coś w rodzaju... Takiej migowej odpowiedzi, jak wzdrygnięcie dziewczyny na mój głos. Zaśmiałem się w duchu, ale pozostał wyraz twarzy - beznamiętny, obojętny na wszystko. Pokręciłem tylko głową. Wyjąłem telefon i spojrzałem na godzinę, już jest dziewiętnasta?! Tak szybko? What?! Wohoho... Czas szybko sobie poleciał, śmieszne. Dziewczyna stała obrócona do mnie plecami, nadal była w bezruchu. Może dam sobie z nią spokój? W końcu mam ciekawsze zajęcia niż gadanie jak do ściany. Van może na mnie czeka? Hm, warto sprawdzić. Odwróciłem się na pięcie i wolnym krokiem ruszyłem do akademii...
~
Siedziałem na kanapie w salonie, oglądałem jakiś film. Dość ciekawy, kryminalny... Nagle ktoś wszedł do akademii... Spojrzałem na godzinę w telewizorze, wohoho 19:50, pośpieszył się ktoś. Kątem oka dostrzegłem tą samą dzieweczkę, która była przy padoku. Zatrzymała się przy schodach i nerwowo rozejrzała. 
- Jak szukasz stołówki to na lewo, a jak basenu, siłowni, sali baletowej, sali bokserskiej czy też dwóch klas to też na lewo. - powiedziałem. - A i drzwi są podpisane gdzie co się znajduje. Zgubić się do stołówki to chyba nie dasz rady, taka głupia nie jesteś, na taką nie wyglądasz. 

<Luiza?>

Od Luizy

Jadąc samochodem, wsłuchiwałam się w bębniące rytmy piosenki, które leciały z radia. Miałam pewne wątpliwości, czy aby na pewno jest to dobra decyzja o zamieszkaniu w akademii.
Dojechaliśmy tam, tak około godziny 18:30.
Wyszłam z auta zatrzaskując drzwiami. Przez chwilę stałam bezruchu, wpatrując się w budynek, po czym obróciłam się napięcie i ruszyłam ku przyczepie dla koni. Otworzywszy ją i spojrzawszy na niezbyt zadowoloną klacz, zobaczyłam w jej oczach przerażenie i strach. Wiadomo to na pewno jest dla niej szok.
Wzięłam z bagażnika uwiąz i przyczepiłam go za skórzany kantar klaczy. Następnie wyprowadziłam z przyczepy na żwirową drogę i przywiązałam ją do drewnianego słupka.
Podchodząc znów do bagażnika zgarnęłam swoje torby i cały sprzęt dla konia. Podczas pożegnania z ojcem, wypytywał mnie ze sto razy, czy jestem pewna tego, iż chcę tu zamieszkać. Moja odpowiedź zawsze brzmiała tak samo, czyli: tak!
Nie czekając, ani chwili dłużej, ojciec wsiadł w swojego czarnego mercedesa i odjechał.
Po zaprowadzeniu Arabelli na padok, ruszyłam ku akademii.

Przydzielono mi pokój numer 4. Z tego co pamiętam to jest na pierwszym piętrze, a więc nie pozostało mi nic innego jak tylko tam się udać.
Przekręcając kluczyki i otwierając drzwi, dopadł mnie zapach perfum. Było już wiadome, że sama nie będę tu mieszkać. Zamknęłam ostrożnie drzwi i uważnie przyjrzałam się pokojowi. Znajdowałam się właśnie (przynajmniej tak mi się wydaje), takim jakby małym holu, prowadzącym do tak jakby nie dużych pomieszczeń bez drzwi. Zajrzałam do każdego z osobna, lecz nikogo nie było. Mój mały "przedział" rozpoznał przez to, iż był pusty, w takim sensie, że nic na pułkach i na łóżku nie było. Podeszłam do łóżka i rozłożyłam tam swoje rzeczy. Łóżko było nawet spore, a pod nim miękki, biały, wełniany dywan. Nad łóżkiem znajdowało się wielkie okno, gdzie miałam piękny widok na padoki, pola i lasy. W ogóle podoba mi się wszystko. Mam nadzieję, że żadna współlokatorka nie ma uczulenia na koty, ponieważ moja koteczka Melissa będzie dopiero przywieziona pojutrze, przez mojego "kochanego braciszka". Przywiezie mi ją przy okazji, bo z tego co pamiętam to miał po coś przyjechać do Miami, a więc czemu nie...
Nie zdążając się rozpakować, poszłam sprawdzić, co tam u Arabelli. Mam nadzieję, że nie dostała szału...

Wychodząc na zewnątrz poczułam zimny wiatr, uderzający w moją twarz i odgarniając mi włosy. Podchodząc do ogrodzenia, stała blisko mnie bardzo wysoka, ciemnogniada klacz. Wyciągnęłam ku niej rękę, aby ją pogłaskać, z początków prychała nie chętnie, ale w końcu się przełamała.
-Śliczna jesteś - szepnęłam, odgarniając jej kilka ciemnych kosmyków, które opadały jej na oczy.
Lekko drgnęłam, gdy za mną przemówił niski głos. Odwróciwszy się, ujrzałam wysokiego chłopaka z ciemnymi włosami.
(John?)

~Żegnamy Antyma i Kondora~

Z Akademii Diamond odchodzi:

|| Antym Duda|| Mężczyzna|| 20 lat||

|| Kondor|| 3 lata|| ogier||

Powód odejścia: Brak czasu na pisanie opowiadań i brak osoby z którą pisano opowiadania. 

Żegnamy was!

Od Kate - c.d Samuel'a

Zaśmiałam się krótko i popatrzyłam na Samuel'a. 
- Kate. - odparłam kiedy zaprzestałam się śmiać. 
Uśmiechnął się lekko w moim kierunku i zabrał ogiera do stajni, oczywiście poszłam za nim. On wprowadził swojego wierzchowca do boksu o numerze 20, a obok była tabliczka z napisem "Nocny Tancerz". Zacmokałam "Kaszmiś", na co ogier wychylił głowę w praktyce na końcu, zarżał radośnie. Szybkim krokiem ruszyłam w kierunku boksu swego wierzchowca, kiedy tam się znalazłam, od razu wygodnie się oparłam o drzwiczki. Pogłaskałam konia po głowie i się lekko uśmiechałam. Kaszmir momentalnie odsunął swój łeb do tyłu. Popatrzyłam na niego, ale ten oczywiście spojrzał na bok, a tam kto stał? Samuel. Eh... Ten ogier jest strasznie zazdrosny o innych mężczyzn. 
- Czemu tak reaguje? - zapytał zaciekawiony nowo poznany chłopak.
- Nie wiem, taki jest. - odparłam beznamiętnym głosem. - Chodź tu, nie przesadzaj już. 
Ogier niepewnie przybliżył głowę, nadal patrząc na stojącego tuż obok mnie chłopaka, a kiedy lekko ramieniem mnie dotknął, Kaszmir od razu chciał zareagować tym co najlepiej mu wychodzi - ugryzieniem. Zareagowałam od razu, przed chłopakiem wyciągnęłam rękę, na co mój wierzchowiec "zatrzymał się". 
- Zazdrośnik. - westchnęłam cicho.
- Ktoś Cię kocha. - usłyszałam jak mój towarzysz mówi słodkim głosem. 
Przewróciłam oczami i odwróciłam się w drugą stronę, tym samym szybko opuszczając stajnię. Zastanowiło mnie, gdzie bym mogła iść? Dzisiaj treningu nie ma, znaczy się... Jest, ale ja nie pójdę, nie chce mi się. No cóż, peszek. Westchnęłam cicho i rozejrzałam się. Może tego nowego lepiej oprowadzić? Odwróciłam się i przede mną stał on. 
- Może nie wiem no... Oprowadzić Cię? - spytałam. 
Chłopak się zamyślił, na parę minut. Przewróciłam oczami i czekałam na jego odpowiedź. 

<Samuel?>

Od Vanessy CD John'a

Wtuliłam się w chłopaka. Ponownie poczułam się bezpiecznie. W jego ramionach miałam wrażenie jakby całe zło było na zewnątrz, a ja byłam w tej strefie gdzie nic nie mogło mi się stać. Głęboko odetchnęłam. 
- Kocham cię...- wyszeptałam nieco stułmionym głosem. 
- Ja ciebie też, nawet nie wiesz jak bardzo - odpowiedział. 
- Teraz będziesz musiał na siebie baaardzo uważać, a ja tego dopilnuję- odsunęłam się trochę patrząc na niego. 
- No dobrze dobrze, będę uważać- musnął moje wargi. 
Na mojej twarzy od razu zagościł uśmiech. 

John? Tylko tyle udało mi się wymyśleć ;-;