Witamy Aurelię Lubieńczyk, jej wierzchowca Diadema i jej pupila Belkę!

Imię: Aurelia
Pseudo: Większość mówi do niej po imieniu, jednak niektórzy mówią jej Aurora.
Nazwisko: Lubieńczyk
Wiek: 19 lat
Głos: Natalia Avelon 
Charakter: Aurelia jest otwartą, rozsądną i inteligentną dziewczyną. Odznaczająca się jednak wybuchowością i zmiennymi nastrojami. Odpowiedzialna i uczynna. Można na niej polegać. Jest także spokojna i stroni od głośnych imprez i zabaw.
Aparycja: 172 cm wzrostu, jasne, blond włosy i zielone oczy. Najczęściej ubiera się w sukienki - w spodniach można ją spotkać praktycznie tylko podczas jazdy konnej.
Hobby: - Psychologia
- Zwierzęta (w szczególności koty i ptaki)
- Ornitologia
Partner/ka: Nie ma. Otwarta na nowe znajomości, ale absolutnie nie "łatwa"
Rodzina: Tak, ma. Gdzieś bardzo daleko, w Europie.
Ciekawostki:
- Przygarnie każdego bezdomnego kota
- Jest leworęczna
Historia: Urodziła się w małej wsi w Polsce - między Lubelszczyzną z Podlasiem. Tam też się wychowywała. Jej ojcem był Rosjanin a matką Polka. Ojciec był żołnierzem, prawie cały czas przebywającym poza domem. Matka nie pracowała - zajmowała się domem. Do Ameryki wyjechała tylko po to, by dobrze nauczyć się jeździć konno w tej akademii a potem, by wrócić z powrotem do Polski.
Koń: Diadem
Pupil: Belka
Pokój nr: 5
Login: czwureczka
Dodatkowe zdjęcia: [x] [x] [x]

Imię: Diadem
Płeć: ogier
Wiek: 5 lat
Rasa: Koń Achał Tekiński/Koń Sokólski
Budowa: wysoki, dobrze zbudowany koń maści nieskazitelnie karej, z niewielkimi szczotkami pęcinowymi.
Usposobienie: Spokojny, jednak posiadający temperament i mający lepsze i gorsze dni. Trudno go dosiąść komuś, kto wcześniej się z nim nie zapoznał.
Specjalizacja: biegi przełajowe
Inne: --
Nr. boksu: 28
Właściciel: Aurelia Lubieńczyk

Imię: Belka
Płeć: samica
Wiek: 4 lata
Rasa: papuga Kea
Charakter: Belka jest superinteligentna. Potrafi doskonale dogadywać się z innymi zwierzętami, jak i z ludźmi. Ma psychikę czteroletniego dziecka. Nagany bierze do siebie, pochwały przyjmuje z radością. Lubi bawić się plastikowymi zabawkami z piaskownicy i przyrządami do pisania i rysowania.
Nr. kojca: 28
Właściciel: Aurelia Lubieńczyk
Login: czwureczka

Od Alaski CD Levi'ego

Chłopak stanął przy mnie, a ja westchnełam.
-Przepraszam, ze przyszlam tak pozno, to był  poprostu impuls. Pojde juz, jutro musze zaczac zbierac swoje rzeczy. -Szepnelam  trzymajac kurczowo klamke.
-Czemu?-Zapytal, a ja spojrzalam na niego ze lzami w oczach.
-Anioł umarł, a ja kończe  przygode z jezdziectwem.-Powiedziałam, a Levi zlapal mnie za reke.
-Nie mozesz tego zrobic.-Szepnął, a ja wyswobodniłam dlon z jego uscisku.
-Prosze... to podjelam taka decyzje i jej nie zmienie.-Odparłam i wyszłam. Czułam sie okropnie.  Aniol umarl, a ja czulam ze dodatkowo zrenilam jeszcze Levi'ego. Wróciłam do pokoju i polozylam sie na lozku. Nie moglam zasnać, przez co kolejne pięć godzin spedzilam na wpatrywaniu sie tempo w sufit. Po siódmej wstalam i ogarnelam sie z grubsza. Caly dzien spedzilam na wloczeniu sie po korytarzach jak cien. Noc minela mi na dwudziesto minutowych drzemkach po ktorych budzilam sie  zlana potem. Kolo osmej poszlam na stolowke, usiadlam przy wolnym stoliku i zaczelam bezcelu mieszac lyzka w misce z mlekiem. Zostalo mi piec dni do wyjazdu, gdzie ja sie podzieje.
Levi

Od Levi'ego c.d: Alaski

Zszedłem z deski i wpatrywałem się jak Alaska biegnie do stajni. Stałem tam jak wryty, dopiero kiedy przyjechał weterynarz ruszyłem się do przodu. Potknąłem się jednak o coś, okazała się to być torba Alaski. Westchnąłem i podniosłem ową torbę, oprócz tego podniosłem nasze deski. Poszedłem do akademii, swoje rzeczy zostawiłem u siebie w pokoju. Zarzuciłem sobie torbę dziewczyny na ramię a jej deskę wziąłem pod pachę. Wyszedłem z pokoju, jednak nie wiedząc do którego pokoju iść westchnąłem zrezygnowany. Zaczepiłem pierwszą lepszą osobę, na szczęście obcy chłopak znał Alaskę. Jednak za nim podał mi numer pokoju przeprowadził małe przesłuchanie. Przynajmniej miał taki zamiar jednak moje lodowate spojrzenie którym w końcu je obdarowałem sprawiło, że się ode mnie odczepił. Podał mi numer pokoju do którego natychmiast się udałem. Na moje nieszczęście nikogo nie było w pokoju a drzwi były zamknięte na klucz.
-K*rwa.
Syknąłem zastanawiając się gdzie pójść, razem z rzeczami dziewczyny poszedłem do swojego pokoju. Najwyżej oddam je jutro. Położyłem rzeczy przy łóżku i padłem na materac.
~*~
Zerwałem się na równe nogi słysząc pukanie do drzwi, odruchowo spojrzałem na zegarek...2:15. Westchnąłem, podszedłem do drzwi wciąż jeszcze śpiąc. Chwyciłem za klamkę, nacisnąłem ją i szarpnąłem, spojrzałem się na osobę stojącą w korytarzu.
-Ahh, wchodź.
Burknąłem i wpuściłem Alaskę do pokoju. Dziewczyna niepewnie usiadła na łóżku potykając się o swoje rzeczy.
-Przykro mi.
Wyszeptałem siadając obok niej, dziewczyna chilpnęła po czym oparła głowę na moim ramieniu. Spojrzałem się na nią kątem oka, ręką pogłaskałem ją po głowie. Poczułem jak łzy wsiąkają w rękaw mojej bluzy. Westchnąłem cicho i objąłem ją delikatnie w pasie.
-Levi...ja. Przepraszam.
-Za co ?
-Już pójdę.
Wstała na chwiejnych nogach, otarła łzy i powłócząc nogami podeszła do drzwi. Zerwałem się i podbiegłem do niej.

(Alaska ?)

Od Alex'a CD Leny

- Pewnie i to jak - powiedziałem. Lena uśmiechnęła się i popchnęła mnie. Lekko, ale na tyle obym się przewrócił do wody. Wpadłem pod wodę i już miałem wypływać, ale pomyślałem sobie że spłatam jej psikusa. Siedziałem, a właściwie leżałem pod wodą dłuższą chwilkę. Lena już zaczęła się za mną rozglądać, a ja wyskoczyłem za nią z wody, robiąc przy tym ogromny hałas.
- Osz ty, myślałeś że mnie przestraszysz? - Lena wzięła dosyć sporą garść wody i mnie ochlapała.
- Ej, tak nie wolno! - zawołałem ze śmiechem.
- A tak można?! - zapytałam Lena.
Chlapaliśmy się dłuższą chwilę. Dawno nie miałem takiej chwili relaksu.
- Dobra - przerwałem. - Wygrałaś.
Wyszedłem z wody i położyłem się na piasku. Coraz bardziej robiło się już ciemno. Lena chwilkę później przyszła i położyła się koło mnie.
- Już się zmęczyłeś? - zapytała ze śmiechem, ale widziałem że sama była trochę zmęczona.
- No, niestety - powiedziałem.

<Lena? Ok, trochę dłuższe>

Od Alaski CD Levi'ego

-Dziwne, przecież Levi jest spoko. Można z nim na luzie porozmawiać i pojeździć na desce.
Moje przemyślenia przerwał chłopak, zarumieniłam się lekko i zaczełam jechać dalej. Nastała między nami krępująca cisza. Po paru minutach dojechaliśmy do miasta. Połaziliśmy troche po mieście, zaszliśmy na chwile do kafejki na kawe i ciastko. Po dwóch-trzech godzinach wybraliśmy się w drogę  powrotną. Jechałam zastanawiając sie czy wszystko w porządku z Aniołem. Wreszcie dojechaliśmy do bramy akademii. Wjechaliśmy na jej teren i zatrzymaliśmy sie dopiero przed dziedzińcem. Zeszłam z deski i spojrzałam na Levi'ego, który milczał od jakiegoś czasu.
-Dzięki, za miło spędzony dzień.-Szepnełam zakładając kosmyk włosów za ucho. Levi spojrzał na mnie i tez lekko sie uśmiechnął. Wziełam deske i zaczęłam kierować się w strone pokoju.
-Alaska!!!Alaska!!!-Odwróciłam sie i zobaczyłam Lene. Była przestraszona, a ja obawiałam się najgorszego. Dziewczyna złapała mnie za ręke i zaczeła ciągnąć mnie w strone stajni. Upuścilam deske i torbe i zaczelam biec za nią. Szatynka nie była w stanie nic powiedziec. Wreszcie wpadłam do boksu Anioła. Wałach miał drgawki i krew wyciekała mu z chrap.
-Dzwoń  po weterynarza.-Powiedziałam klękając przy łbie wałach. Dziewczyna pobiegła do siodlarni, a ja trzymałam łeb Anioła, żeby nie zrobił  sobie krzywdy.
-Ciiii kochany, spokojnie.-Powiedziałam łagodnie, choć w środku walczyłam z emocjami. Po kwadransie w stajni znalazł się weterynarz. Zdążył tylko wejśc, kiedy się odezwałam.
-Niech pan skróci mu cierpienie.-Szepnęłam ze łzami w oczach. Mężczyzna kiwnął głowa i wyjął z torby strzykawke. Weterynarz wstrzyknął całą zawartość strzykawki.
-Moze pani z  Nim zostać. Pare minut i to sie skonczy.-Powiedzial, na co ja nawet nie zwrociłam uwagi. Siedziałam z lbem Aniola głaszcząc go. Wałacha przestały męczyć drgawki, i jego powieki coraz ciężej sie podnosily. Anioł  zarżał w pewnym momencie jakby chciał się pożegnać. Uśmiechnełam sie lekko, a powieki  wałacha zamknły się na zawsze. Łzy spywały po moich policzkach kapiąc na ciepła jeszcze skóre konia. Przesiedziałam tam jeszcze pół godziny.... a może godzine nucąc piosenke, ktora sluchalam jeżdżąc na Aniele. W pewnym momencie wszystkie emocje jakie trzymałam w sobie przekroczyły miarę... pękłam. Wstałam deliatnie zsuwając łeb konia z kolan. Wybiegłam z boksu, łzy zamazały mi cały obraz. Biegłam na oślep, aż wreszcie zaszyłam sie na dachu. Uczniowie czesto tam chodzili żeby zapalić, ale teraz nikogo tam nie było. Usiadłam na brzegu i podwinęlam kolana. Łzy nieprzestawały spływać po moich policzkach.
Levi